«Η Θεία Λειτουργία του ενός λεπτού»: Το θαύμα της Πίστης στα κάτεργα της Σιβηρίας

Στα παγωμένα κάτεργα της Σιβηρίας, εκεί όπου ο άνθρωπος δοκιμαζόταν στα όρια της αντοχής του, η πίστη δεν εξοντώθηκε. Αντίθετα, έγινε πράξη ζωής και ελευθερίας.

Κατάδικοι ιερείς και ιερομόναχοι εργάζονταν από το χάραμα μέχρι τη νύχτα στα απέραντα δάση, κόβοντας τεράστιους κορμούς δέντρων μέσα σε πολικές θερμοκρασίες. Η παραμικρή κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως προσευχή τιμωρούνταν αμείλικτα με απομόνωση στο διαβόητο «κελλί του πάγου», έναν χώρο όπου ο θάνατος ήταν σχεδόν βέβαιος.

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Επίσκοπος Βίκτωρ. Γέροντας στην ηλικία, αλλά ακλόνητος στο φρόνημα. Μέσα στο σκισμένο του ράσο είχε καταφέρει να κρύψει ένα μικρό κομμάτι ψωμί και λίγες σταγόνες χυμό από μούρα, που οι κατάδικοι είχαν μαζέψει κρυφά το καλοκαίρι. Ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχαν.

Ένα πρωινό, στο σύντομο διάλειμμα για το ελάχιστο φαγητό, οι ιερείς μαζεύτηκαν γύρω του. Οι υπόλοιποι κατάδικοι —ακόμα και ποινικοί— σχημάτισαν έναν ανθρώπινο κλοιό για να τους κρύψουν από τα βλέμματα των φρουρών.

Δεν υπήρχαν βιβλία. Δεν υπήρχαν κεριά. Δεν υπήρχε ναός.
Ο Επίσκοπος άρχισε να ψιθυρίζει τις ευχές της Θείας Λειτουργίας από μνήμης, με απίστευτη ταχύτητα, αλλά και βαθιά κατάνυξη.

Σε λιγότερο από δύο λεπτά, η Λειτουργία είχε ολοκληρωθεί.
Το «Σώμα και το Αίμα του Χριστού» μεταδόθηκε στους ιερείς, πάνω στα παγωμένα τους χέρια.

Εκείνη τη στιγμή, ένας από αυτούς ένιωσε τέτοια πνευματική αγαλλίαση, που ξέχασε την πείνα, το κρύο, την εξάντληση. Τα μάτια τους γέμισαν δάκρυα — όχι από λύπη, αλλά από χαρά.

Ξαφνικά, ένας φρουρός πλησίασε υποψιασμένος.
«Τι κάνετε εκεί μαζεμένοι;» ούρλιαξε.

Ο Επίσκοπος Βίκτωρ τον κοίταξε με μια γαλήνη που τρόμαξε τον στρατιώτη.
«Τρώμε το ψωμί μας, σύντροφε», απάντησε ήρεμα.

Ο φρουρός ένιωσε πως κάτι παράξενο είχε συμβεί, όμως δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη και απομακρύνθηκε.

Αυτοί οι άνθρωποι δίδαξαν πως η Εκκλησία δεν είναι οι τοίχοι και τα χρυσά άμφια, αλλά η καρδιά που φλέγεται από αγάπη για τον Χριστό. Ακόμα και μέσα στην κόλαση του Γκουλάγκ, η Θεία Λειτουργία μπορούσε να τελεστεί πάνω σε έναν κορμό δέντρου ή στα χέρια ενός μελλοθάνατου.

Οι «Άγιοι Κατάδικοι» απέδειξαν ότι η αληθινή ελευθερία δεν είναι να πηγαίνεις όπου θέλεις, αλλά να μην μπορεί κανείς να σου κλέψει την ειρήνη της ψυχής σου.

Από το βιβλίο «Άγιοι Κατάδικοι – Ρώσοι Ιερομάρτυρες και Ομολογητές».