«Σου φέρνω ένα προβατάκι…» – Η συγκλονιστική μαρτυρία πνευματικής επικοινωνίας του Τιμίου Προδρόμου με τον Γέροντα Ιωσήφ Ησυχαστή για τον Όσιο Εφραίμ της Αριζόνας

Υπάρχουν μαρτυρίες που δεν διαβάζονται απλώς∙ βιώνονται. Ιστορίες που αποκαλύπτουν πως στον ορθόδοξο πνευματικό αγώνα τα όρια του χρόνου και της λογικής υποχωρούν μπροστά στη θεία πρόνοια. Μία τέτοια συγκλονιστική εμπειρία καταγράφεται στο βιβλίο «Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και σπηλαιώτης» του Οσίου Εφραίμ της Αριζόνας, φωτίζοντας μια μυστική πνευματική επικοινωνία ανάμεσα στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή και τον ίδιο τον Όσιο Εφραίμ.

Ο νεαρός τότε Γιαννάκης, με μοναδικό εφόδιο την προαίρεση και όχι τη σωματική δύναμη, ρωτά με λαχτάρα:
— «Πάτερ, πού είναι του Γέροντος Ιωσήφ η καλύβα;»
— «Γιατί ρωτάς;»
— «Εκεί πάω.»
— «Τι πας να κάνεις εσύ εκεί;»
— «Πάω να γίνω μοναχός.»

Η απάντηση που λαμβάνει είναι αποθαρρυντική, σχεδόν σκληρή. Του επισημαίνουν την αυστηρότητα της ασκήσεως: νηστεία, αγρυπνία, μετάνοιες, σταυροί.
— «Εσύ είσαι χάλια. Δεν κάνεις για εκεί.»

Κι όμως, μέσα του υπήρχε κάτι ανίκητο: η προαίρεση. Όπως ο ίδιος ομολογεί, δύναμη δεν είχε καμία. Μόνο επιθυμία.

Με το ηλιοβασίλεμα φτάνει στο λιμανάκι της Αγίας Άννας. Ο Γέροντας Ιωσήφ δεν γνώριζε τίποτα για τον ερχομό του. Ο νέος στέκεται αμήχανος, αναλογιζόμενος τι να κάνει. Και τότε συμβαίνει το ανείπωτο.

Ένα γεροντάκι κατεβαίνει προς το μέρος του και τον ρωτά:
— «Δεν είσαι εσύ ο Γιαννάκης από τον Βόλο;»
— «Ναι, Γέροντα… αλλά πώς με ξέρετε;»

Η απάντηση παγώνει τον χρόνο:
— «Ο Γέροντας Ιωσήφ το ξέρει από τον Τίμιο Πρόδρομο. Του εμφανίσθηκε απόψε και του είπε:
“Σου φέρνω ένα προβατάκι, βάλε το στη μάνδρα σου.”»

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο μέγας ασκητής και διδάσκαλος της μετανοίας, γίνεται αγγελιοφόρος της θείας κλήσης. Η ανθρώπινη αδυναμία παραμερίζεται και η υπακοή στη θεία βούληση ανοίγει δρόμο σωτηρίας. Έτσι, ένα «προβατάκι» βρίσκει τη μάνδρα του, όχι από αξία, αλλά από χάρη.

Η μαρτυρία αυτή δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι απόδειξη ότι οι άγιοι δεν έπαψαν ποτέ να καθοδηγούν, να προστατεύουν και να παρεμβαίνουν στη ζωή όσων αναζητούν τον Θεό με ταπείνωση. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση πως στον δρόμο της μοναχικής – και όχι μόνο – ζωής, δεν μας επιλέγει η δύναμή μας, αλλά η πρόνοια του Θεού.

Και τότε καταλαβαίνει κανείς πως, εκεί όπου οι άνθρωποι βλέπουν αδυναμία, ο Θεός βλέπει ένα προβατάκι έτοιμο να σωθεί.