Όταν το Πουέρτο Ρίκο αναγνωρίζει τα αγέννητα παιδιά & η Ελλάδα «εμπορεύεται» τα γεννημένα
Για να καταλάβει κανείς πόσο βαθιά έχει υποβαθμιστεί θεσμικά και ηθικά η χώρα μας, αρκεί να κοιτάξει τι συμβαίνει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στο Πουέρτο Ρίκο. Εκεί, η Πολιτεία προχώρησε σε μια νομοθετική πράξη που αναγνωρίζει ρητά τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των αγέννητων παιδιών. Στην Ελλάδα, αντίθετα, όχι μόνο τα αγέννητα θεωρούνται νομικά ανύπαρκτα, αλλά και τα ήδη γεννημένα μετατρέπονται σε αντικείμενα εμπορίας, διαχείρισης και κέρδους.
Το Πουέρτο Ρίκο θέσπισε πρόσφατα νέο νόμο που τροποποιεί τον Αστικό του Κώδικα, ορίζοντας ότι «κάθε άνθρωπος είναι φυσικό πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένου του συλληφθέντος παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης μέσα στη μήτρα της μητέρας». Με απλά λόγια, η νομική προσωπικότητα και η ικανότητα δικαίου αναγνωρίζονται από τη σύλληψη, καθιστώντας το αγέννητο παιδί υποκείμενο δικαιωμάτων σε κάθε περίπτωση που το ευνοεί.
Δεν πρόκειται για θρησκευτική διακήρυξη, αλλά για θεσμική επιλογή: το κράτος αναγνωρίζει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν ξεκινά αυθαίρετα όταν εξυπηρετεί διοικητικές ή οικονομικές ανάγκες, αλλά αποτελεί αξία καθαυτή.
Και εδώ αρχίζει η αναπόφευκτη σύγκριση με την Ελλάδα.
Σε μια χώρα που αυτοπροσδιορίζεται ως «ευρωπαϊκή» και «σύγχρονη», τα αγέννητα παιδιά δεν έχουν καμία νομική υπόσταση, ενώ τα γεννημένα αντιμετωπίζονται ολοένα και περισσότερο ως δεδομένα προς εκμετάλλευση. Το πρόσφατο σκάνδαλο που αφορά τη συλλογή και διαχείριση DNA νεογνών αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο πώς το κράτος και οι διασυνδεδεμένοι μηχανισμοί του αντιλαμβάνονται το παιδί: όχι ως πρόσωπο, αλλά ως βιολογικό υλικό.
Με πρόσχημα την πρόληψη ασθενειών και την επιστημονική έρευνα, δημιουργούνται βάσεις δεδομένων γενετικού υλικού χωρίς επαρκή ενημέρωση, χωρίς ουσιαστική συναίνεση και χωρίς ξεκάθαρο πλαίσιο για το ποιος έχει πρόσβαση, για πόσο χρόνο και με ποιο σκοπό. Το DNA του νεογνού, δηλαδή η πιο προσωπική και αμετάβλητη πληροφορία του ανθρώπου, μετατρέπεται σε «πόρο».
Σε άλλες χώρες, όπως το Πουέρτο Ρίκο, η συζήτηση ξεκινά από το αν το αγέννητο παιδί είναι πρόσωπο. Στην Ελλάδα, έχουμε ήδη προσπεράσει αυτό το στάδιο και συζητάμε πώς θα αξιοποιηθεί το γενετικό αποτύπωμα των παιδιών μας.
Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι ηθική οπισθοδρόμηση.
Μια κοινωνία που δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στο πιο ανυπεράσπιστο στάδιο της ζωής και ταυτόχρονα εμπορευματοποιεί τα παιδιά από τη στιγμή της γέννησής τους, δεν μπορεί να μιλά σοβαρά για κράτος δικαίου. Μπορεί μόνο να μιλά για αρπαχτή, μίζα και διαχείριση ανθρώπων ως αριθμών.
Το Πουέρτο Ρίκο έθεσε ένα απλό αλλά θεμελιώδες ερώτημα: πότε ξεκινά ο άνθρωπος. Η Ελλάδα, αντί να το απαντήσει, φρόντισε να αποδείξει πότε τελειώνει η ευθύνη της.
*Πηγή: David Ramos, απόφοιτος του Universidad Privada del Norte στο Trujillo του Περού, Επιστήμες της Επικοινωνίας – για την ιστοσελίδα του CNA
