Επιστολή προς απανταχού Χριστιανούς Ορθόδοξους από Έλληνα που ζει στο Εδιμβούργο

«Καλημέρα,

ήθελα να σας πω ένα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Δεν ξέρω αν καταφέραμε να κάνουμε κάτι στη διάρκεια μερικών ωρών. Αυτό που είδα ωστόσο με τα μάτια μου είναι την καλή αγωνία στην παρέα μας. Κατάλαβα, είδα, ένιωσα ότι στον καθημερινό αγώνα δεν είμαι μόνος μου.

Είναι εύκολο για μένα να απελπιζομαι, να τα παρατάω, να δείχνω αδιαφορία. Να λέω στον εαυτό μου “και τι μπορώ να κάνω εγώ;” Να βασανίζομαι πως τάχα τίποτα δεν αλλάζει. Είναι εύκολο μες στη καθημερινή μάχη να χάνω το θάρρος μου και να νομίζω ότι ο εχθρός κερδίζει. Δεν είναι έτσι όμως. Αλλάζω εγώ, αλλάζει η καρδιά μου. Μαλακώνουν την καρδιά μου οι καθημερινές μάχες.

Χτες κατάλαβα πως δεν είμαι μόνος μου. Ο καθένας από το πόστο του είμαστε στρατιώτες του Χριστού. Βλέπουμε μόνο ένα κομμάτι μικρό της μάχης. Υπάρχουν άλλοι όμως, πνευματικοί πατέρες, που βλέπουν περισσότερα και αυτούς μπορούμε να εμπιστευομαστε. Υπάρχουν και συνταγματάρχες και ταξίαρχοι και λοχίες στη μάχη. Στρατηγός όλων μας και μάλιστα υπέρμαχος είναι η Παναγία μας. Ο Χριστός είναι ο βασιλιάς μας. Στον πόλεμο τον καθημερινό, ο καθένας στη μάχη, άλλος ως πατέρας, άλλη ως μητέρα. Στον επαγγελματικό του χώρο άλλος ως δημοσιογράφος, ως ηθοποιός, ως ενεργός πολιτικός, ως εικονογράφος, ως οδοντίατρος παλεύει με θηρία που φαίνονται ανυπέρβλητα. Και αρχίζει να λυγίζει. Βλέπει όμως δίπλα του, τον άλλον στρατιώτη, τον εν Χριστώ αδερφό του να μη λυγίζει και έτσι παίρνει κι ο ίδιος δύναμη.

Πήρα δύναμη χτες το βράδυ και ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους. Αν μπορείτε, σας παρακαλώ, στείλτε αυτό το μήνυμα και στους άλλους, των οποίων τις διευθύνσεις δεν σκέφτηκα να ζητήσω.

Ο καθένας μας χτίζει, όπως έλεγε κι ο Απόστολος Παύλος. Το έργο μας θα φανεί εν ευθετω καιρώ. Χτίζουμε όλοι μαζί από ένα λιθαράκι κάθε στιγμή της ζωής μας που έρχεται η ώρα να βάλουμε τον εαυτό μας μπροστά ή τον πλησίον μας. Χτες είδα τον καλό αγώνα που κάνει ο καθένας από το πόστο του και αυτό με γλύκανε, με ανέπαυσε, με στήριξε. Γι αυτό ήθελα να σας ευχαριστήσω. Γιατί ξέρω ότι υπάρχετε. Ξέρω ότι προσεύχεστε. Ξέρω ότι δίνετε τις δικές σας μάχες κι όλοι μαζί δίνουμε τη μία, τη μεγάλη. Και ξέρω ότι όταν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, μας βλέπει η στρατηγός και χαίρεται».

Με εκτίμηση
Δημήτριος Ερκέκογλου
Edinburgh

United Kingdom