Θεοφάνια στη Σκιάθο: Εκεί όπου το Φως αγιάζει τη θάλασσα & την ψυχή

Χρόνια Πολλά και Καλή Φώτιση σε όλους!

Στη Σκιάθο, τα Θεοφάνια δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι εμπειρία. Είναι η στιγμή που το φως σκύβει πάνω στο Αιγαίο, που ο αγέρας κουβαλά ευχές και προσευχές, και που ο Σταυρός αγιάζει τον γιαλό, δένοντας ουρανό, θάλασσα και άνθρωπο σε μια σιωπηλή υπόσχεση ελπίδας.

Το νησί, βαθιά θαλασσινό και βαθιά πιστό, ζει τη μέρα αυτή με ένταση και συγκίνηση. Τα κύματα αφρίζουν, ο άνεμος δυναμώνει, μα οι καρδιές μένουν σταθερές. Όπως τότε, όπως πάντα. Δεν είναι τυχαίο που ο λόγος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη μοιάζει να γεννήθηκε μέσα από αυτές ακριβώς τις εικόνες.

Στο διήγημά του «Φώτα – Ολόφωτα» (1894), αποτυπώνει με μοναδική δύναμη το πνεύμα της ημέρας:

«ὁ ἄνεμος ἐφύσα ἄγριος, ὀργώνων τὰ κύματα…
καὶ ὁ μικρὸς ναύτης ἐτοιμαζόταν νὰ πέσῃ στὴ θάλασσα,
ἐλπίζων νὰ σωθῇ κολυμβῶν».

Λίγες γραμμές, μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Πίστη και φόβος, κίνδυνος και ελπίδα, το ανθρώπινο θάρρος απέναντι στη δύναμη της φύσης. Έτσι είναι και τα Θεοφάνια στη Σκιάθο: μια δοκιμασία και μαζί μια λύτρωση. Ένα άλμα στο άγνωστο με την πίστη ότι το φως θα νικήσει.

Καθώς ο Σταυρός βυθίζεται στα νερά και ανασύρεται ξανά στο φως, το νησί θυμάται ποιο είναι. Θυμάται τις ρίζες του, τη ναυτοσύνη του, την παράδοση και τη βαθιά σχέση του με τη θάλασσα. Και μαζί θυμίζει σε όλους μας πως, ακόμα και μέσα στους πιο άγριους ανέμους, υπάρχει πάντα μια ελπίδα που επιπλέει.

Καλή Φώτιση σε όλους, από τη Σκιάθο του φωτός, της θάλασσας και της ζωντανής μνήμης.