Ψήφισε Mercosur και τώρα… «πουλάει τρέλα»: Ο Κεφαλογιάννης ανησυχεί για το τυνησιακό λάδι που ο ίδιος άφησε να πλημμυρίσει την αγορά

Την ώρα που ο αγροτικός κόσμος μετρά τις πληγές του από τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάποιοι ευρωβουλευτές φαίνεται πως έχουν επιλέξει τη γνωστή τακτική της πολιτικής αμνησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος αφού ψήφισε υπέρ της συμφωνίας Mercosur, εμφανίζεται τώρα… ανήσυχος για τις εισαγωγές τυνησιακού ελαιολάδου.

Όπως εύστοχα επισημαίνει δημοσίευμα του cretanews.eu, την ώρα που οι Έλληνες ευρωβουλευτές με την ψήφο τους στη συμφωνία Mercosur άνοιξαν διάπλατα την πόρτα στις μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική, έρχεται δελτίο Τύπου του κ. Κεφαλογιάννη που εκφράζει προβληματισμό για την αύξηση των εισαγωγών ελαιολάδου από την Τυνησία. Και κάπου εδώ, το πολιτικό παράδοξο αγγίζει τα όρια της πρόκλησης.

Το δελτίο Τύπου αφορά ερώτηση του κ. Κεφαλογιάννη προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την οποία ζητά εξηγήσεις για τις αυξανόμενες εισαγωγές τυνησιακού ελαιολάδου στην ευρωπαϊκή αγορά. Μόνο που οι εισαγωγές αυτές δεν είναι ούτε καινούργιες ούτε άγνωστες. Αντιθέτως, αποτελούν διαχρονικό πλήγμα για τους Έλληνες ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι βλέπουν το προϊόν τους να συμπιέζεται από φθηνότερα, αμφίβολης ποιότητας εισαγόμενα.

Το εύλογο ερώτημα, όπως αναδεικνύεται και στο cretanews.eu, είναι απλό:
Ο κ. Κεφαλογιάννης κατάλαβε τι ακριβώς ψήφισε εγκρίνοντας τη συμφωνία Mercosur;

Διότι πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος από τη θετική του ψήφο σε μια συμφωνία που απειλεί ευθέως τον αγροτικό τομέα, έρχεται να εκφράσει «ανησυχία» για μια ακόμα πτυχή της ίδιας πολιτικής που ο ίδιος στήριξε. Μια πολιτική που ενισχύει τις εισαγωγές, αποδυναμώνει την εγχώρια παραγωγή και αφήνει τους Έλληνες αγρότες απροστάτευτους.

Το ερώτημα παραμένει:
Θα δώσει ο κ. Κεφαλογιάννης μια καθαρή απάντηση για τις επιλογές του ή θα περιμένει απλώς να ξεχαστεί η στάση του – όπως και των συναδέλφων του – ώστε σε λίγα χρόνια να καταθέτει νέες ερωτήσεις για τα αγροτικά προϊόντα της Λατινικής Αμερικής που θα έχουν ήδη αποτελειώσει ό,τι απέμεινε από την ελληνική αγροτική παραγωγή;

Γιατί άλλο η πολιτική ευθύνη και άλλο το να «πουλάς τρέλα».