«Προσπάθησα πολύ να σε αγαπήσω»: Η εξομολόγηση της Αίθρας Λυκουρέζου που συγκλονίζει για τον πατέρα, την απουσία & το χάος της οικογένειας
Μια βαθιά ανθρώπινη, σπαρακτική αλλά και ώριμη εξομολόγηση έκανε η Αίθρα Λυκουρέζου, ανοίγοντας την καρδιά της για τη σχέση με τον πατέρα της, την οικογένεια στην οποία μεγάλωσε και τα τραύματα που κουβαλούσε για χρόνια. Λόγια που δεν χαρίζονται, αλλά δεν εκδικούνται. Λόγια που μοιάζουν περισσότερο με έναν εσωτερικό απολογισμό ζωής.
Με αφορμή τα 92α γενέθλια του πατέρα της, η Αίθρα έγραψε ένα μακροσκελές και φορτισμένο μήνυμα, στο οποίο αποτυπώνεται όλη η πολυπλοκότητα μιας σχέσης γεμάτης συγκρούσεις, αποστάσεις, αλλά και μια επίπονη προσπάθεια συμφιλίωσης.
«Προσπάθησα πολύ να σε αγαπήσω. Νομίζω το έχω καταφέρει», γράφει με ειλικρίνεια που σοκάρει.
«Ήμουν παιδί σου, αλλά όχι εσύ…»
Στο κείμενό της περιγράφει έναν πατέρα αεικίνητο, ευφυή, έντονο, δύσκολο, απολύτως δοσμένο στην καριέρα του – έναν άνθρωπο που δεν σταματούσε ποτέ. Έναν πατέρα παρόντα σωματικά, αλλά απόντα συναισθηματικά.
«Είμαι παιδί σου. Αλλά όχι εσύ. Ούτε τα θέλω σου ούτε τα πιστεύω σου…»
Η Αίθρα δεν κρύβει ότι για χρόνια πάλευε να αποδεχτεί έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν συμφωνούσε ούτε στις επιλογές ούτε στις αξίες, αλλά που παρέμενε ο πατέρας της. Η προσπάθεια αυτή, όπως η ίδια παραδέχεται, της κόστισε χρόνο, θυμό και πόνο.
Ένα παιδί μέσα στο χάος
Σε παλαιότερες συνεντεύξεις της, η Αίθρα Λυκουρέζου έχει μιλήσει ανοιχτά για την έλλειψη κανονικότητας στην παιδική της ηλικία. Ένα περιβάλλον γεμάτο ένταση, άγχος και φόβο.
«Δεν μεγάλωσα σε καμία φυσιολογικότητα… Στα 7-8 μου είχα άγχος για τη μητέρα μου, μην πιει, μην αργήσει να γυρίσει σπίτι».
Η μητέρα της υπήρξε ο κεντρικός πυλώνας της οικογένειας. Από εκείνη πήρε πολλή αγάπη. Όμως, όπως η ίδια παραδέχεται, κάτι έλειπε.
«Από τη μητέρα μου πήρα πολλή αγάπη. Από τον μπαμπά μου όχι. Δεν πήρα την αγκαλιά».
Το αλκοόλ, η έλλειψη αγάπης και η αυτογνωσία
Με σπάνια ειλικρίνεια, η Αίθρα έχει μιλήσει και για τη σχέση της με το αλκοόλ, την οποία συνδέει άμεσα με τη συναισθηματική στέρηση.
«Ένας άνθρωπος σαν εμένα πίνει γιατί του λείπει η αγάπη».
Παραδέχεται πως στάθηκε τυχερή που μεγάλωσε σε μια εποχή χωρίς social media, καθώς η δημόσια έκθεση θα μπορούσε να είχε κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα.
Κι όμως, μέσα από αυτό το χάος, κατάφερε να σταθεί όρθια.
«Βρήκα τη δύναμή μου μέσα από το χάος και έφερα τη ζωή μου εκεί που πιστεύω ότι είμαι καλά».
Λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί και η αναφορά στη μητέρα της – έναν άνθρωπο βαθιά πληγωμένο, ορφανό από μικρό παιδί. Η Αίθρα παραδέχεται πως δεν πρόλαβε να της πει όλα όσα ήθελε, όλα όσα ίσως πονούσαν, αλλά και όσα άξιζαν να ειπωθούν.
«Της είχα πει ότι χαίρομαι που ήταν μάνα μου… Δεν πρόλαβα να της πω κάποια πράγματα που δεν είχαν πληγώσει».
Μια εξομολόγηση χωρίς ωραιοποίηση
Η εξομολόγηση της Αίθρας Λυκουρέζου δεν ζητά λύπηση. Δεν χαρίζεται. Δεν ωραιοποιεί. Είναι μια κατάθεση ψυχής για τη δύσκολη σχέση γονέα-παιδιού, για την απουσία, τη ματαίωση, αλλά και για τη δύναμη της κατανόησης που έρχεται αργά – πολλές φορές πολύ αργά.
Ίσως τελικά, όπως δείχνουν τα λόγια της, η αγάπη να μην είναι πάντα δεδομένη. Κάποιες φορές είναι ένας αγώνας ζωής. Και η Αίθρα Λυκουρέζου τόλμησε να τον περιγράψει χωρίς φίλτρα.
