Ιωάννης Ιντζές: «Με 296 χλμ/ώρα στην Ευρώπη, με 96 χλμ/ώρα στην Ελλάδα – Όταν τα τρένα αποκαλύπτουν την εθνική μας ντροπή»
Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι μόνο μια ανοιχτή πληγή μνήμης και πένθους. Είναι και ένας σκληρός καθρέφτης για την πραγματική κατάσταση των ελληνικών σιδηροδρόμων. Ένας καθρέφτης που γίνεται ακόμη πιο αμείλικτος όταν συγκρίνεις την Ελλάδα με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Ιωάννης Ιντζές, Επικεφαλής της Θεματικής Ομάδας Εθνικής Άμυνας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ, μεταφέρει μια προσωπική εμπειρία από την Ισπανία που λέει περισσότερα από δεκάδες τεχνικές εκθέσεις.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ταξιδεύει με την οικογένειά του με τρένο από τη Μαδρίτη στη Βαλένθια. Απόσταση περίπου 365 χιλιομέτρων. Χρόνος ταξιδιού: κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Η μέση ταχύτητα αγγίζει τα 182 χλμ/ώρα, ενώ εκτός πόλεων το τρένο κινείται σταθερά πάνω από 270 χλμ/ώρα, φτάνοντας συχνά έως και τα 296 χλμ/ώρα.
Το περιβάλλον; Πεντακάθαρο.
Τα βαγόνια; Ολοκαίνουργια.
Οι θέσεις; Άνετες, με επαρκή χώρο για τα πόδια.
Η σύνδεση στο διαδίκτυο; Συνεχής.
Οι τιμές; Προσιτές, με διαφοροποίηση ανάλογα με την ώρα ταξιδιού.
Στη συγκεκριμένη γραμμή εκτελούνται περίπου 20 δρομολόγια καθημερινά, από τρεις διαφορετικές εταιρείες. Και αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τον κανόνα για πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Και μετά, η αναπόφευκτη σύγκριση με την Ελλάδα.
Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Απόσταση περίπου 500 χιλιομέτρων. Χρόνος ταξιδιού: 5 ώρες και 12 λεπτά – αν δεν υπάρξει καθυστέρηση λόγω βλάβης. Μέση ταχύτητα μόλις 96 χλμ/ώρα. Μόνο δύο δρομολόγια την ημέρα, από μία και μοναδική εταιρεία, τη Hellenic Train.
Τα τρένα; Μεταχειρισμένα.
Τα καθίσματα; Στριμωγμένα και συχνά βρώμικα.
Η σύνδεση στο διαδίκτυο; Προβληματική έως ανύπαρκτη σε όλη τη διαδρομή.
Και αν κάποιος κοιτάξει πέρα από τον βασικό άξονα, στο δίκτυο Θεσσαλονίκη – Έβρος, η εικόνα είναι ακόμη πιο απογοητευτική: σχεδόν πλήρης εγκατάλειψη.
Την ίδια στιγμή, στην Ευρώπη υλοποιούνται έργα υποδομών που ενισχύουν την ασφάλεια των μεταφορών και βελτιώνουν ουσιαστικά την ποιότητα ζωής των πολιτών. Στην Ελλάδα, όπως επισημαίνει ο Ιωάννης Ιντζές, μεγάλα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σπαταλήθηκαν σε διαφημίσεις οργανισμών και υπουργείων ή σε εξαγορά ψήφων μέσω επιδοτήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: χάσμα, όχι σύγκλιση, με την Ευρώπη.
Η «ευρωπαϊκή κανονικότητα» στα τρένα παραμένει για τη χώρα μας ένα μακρινό ζητούμενο. Και όσο δεν αλλάζουν οι προτεραιότητες, οι σιδηρόδρομοι θα συνεχίσουν να θυμίζουν ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε.
Καλή χρονιά, λοιπόν — με την ελπίδα ότι κάποτε ο εκσυγχρονισμός θα φτάσει και στις ελληνικές ράγες.
