«Η ζωή αρχίζει από τη στιγμή της συλλήψεως» – Το συγκλονιστικό όραμα του Αγίου Παϊσίου για την έκτρωση
Η εποχή μας προσπαθεί με κάθε τρόπο να θολώσει τα αυτονόητα. Ένα από αυτά είναι και το πότε αρχίζει η ανθρώπινη ζωή. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και για τη συνείδηση των Αγίων, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: η ζωή αρχίζει από τη στιγμή της συλλήψεως.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μιλούσε με απόλυτη σαφήνεια και πνευματικό πόνο για το ζήτημα της έκτρωσης. Δεν το προσέγγιζε ως κοινωνικό ή πολιτικό θέμα, αλλά ως βαθύτατα πνευματικό τραύμα.
Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Η έκτρωση είναι φοβερή αμαρτία. Είναι πολύ μεγάλος φόνος, γιατί σκοτώνονται αβάπτιστα παιδιά. Πρέπει να καταλάβουν οι γονείς ότι η ζωή αρχίζει από τη στιγμή της συλλήψεως».
Τα λόγια αυτά δεν ήταν θεωρητικά. Ο ίδιος ο Άγιος μαρτυρούσε ότι ο Θεός του επέτρεψε να δει ένα φοβερό όραμα, το οποίο τον σημάδεψε για πάντα.
Ήταν βράδυ, Τρίτη της Διακαινησίμου, το 1984. Όπως συνήθιζε, είχε ανάψει δύο κεράκια μέσα σε τενεκεδάκια και προσευχόταν για όλους όσοι πάσχουν ψυχικά και σωματικά, ζώντες και κεκοιμημένους. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ενώ έλεγε την Ευχή, είδε μπροστά του ένα μεγάλο χωράφι, περιφραγμένο με μάντρα, σπαρμένο με σιτάρι που μόλις άρχιζε να ψηλώνει.
Ο ίδιος στεκόταν έξω από το χωράφι και άναβε κεριά για τους κεκοιμημένους, στερεώνοντάς τα πάνω στον τοίχο της μάντρας. Στα αριστερά του, όμως, υπήρχε ένας ξερότοπος, γεμάτος βράχους και κρημνούς, που σειόταν αδιάκοπα από μια τρομερή βοή. Ήταν χιλιάδες σπαραχτικές φωνές, τόσο δυνατές και οδυνηρές που, όπως έλεγε ο Άγιος, θα συγκλόνιζαν ακόμη και τον πιο σκληρό άνθρωπο.
Καθώς υπέφερε ακούγοντάς τες και αναρωτιόταν τι σημαίνουν όλα αυτά, άκουσε μια φωνή να του λέει:
«Το χωράφι με το σπαρμένο σιτάρι, που δεν έχει ακόμη ξεσταχυάσει, είναι το Κοιμητήρι με τις ψυχές των νεκρών που θα αναστηθούν. Ενώ στον τόπο που σείεται από τις σπαραχτικές φωνές βρίσκονται οι ψυχές των παιδιών που έχουν σκοτωθεί με τις εκτρώσεις».
Μετά από αυτό το όραμα, ο Άγιος Παΐσιος δεν μπορούσε να συνέλθει από τον πόνο. Δεν μπορούσε ούτε να ξαπλώσει για να ξεκουραστεί, παρότι ήταν εξαντλημένος εκείνη την ημέρα. Ο πόνος για τις ψυχές αυτών των παιδιών ήταν αβάσταχτος.
Το μήνυμα του Αγίου δεν ήταν καταδικαστικό, αλλά προειδοποιητικό και γεμάτο αγωνία. Δεν απευθυνόταν μόνο στους γονείς, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία που μαθαίνει να αποκαλεί τον φόνο «δικαίωμα» και την αφαίρεση ζωής «επιλογή».
Η Εκκλησία δεν μιλά για την έκτρωση από σκληρότητα, αλλά από αγάπη για τη ζωή — κάθε ζωή, ακόμη και την πιο μικρή, την πιο αδύναμη, την πιο σιωπηλή. Γιατί, όπως μας υπενθυμίζουν οι Άγιοι, η ζωή δεν αρχίζει όταν τη δεχτούμε, αλλά όταν τη χαρίσει ο Θεός.
