Υπόθεση θανάτου Μαζωνάκη: Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές; – Άρθρο του Γιάννη Δαραβίγκα

Η υπόθεση Μαζωνάκη και τα αμείλικτα ερωτήματα για τη λειτουργία και την εποπτεία ιδιωτικών ιατρείων

Η υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη δεν πρέπει να περιοριστεί αποκλειστικά στη διερεύνηση των πράξεων των προσώπων που βρίσκονταν μέσα στο συγκεκριμένο ιατρείο.

Υπάρχει ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό ζήτημα που η Πολιτεία οφείλει να εξετάσει μέχρι τέλους:

Ποιος ελέγχει τα ιατρεία; Ποιος πιστοποιεί τη νόμιμη λειτουργία τους; Ποιος ελέγχει τον εξοπλισμό τους και, κυρίως, ποιος διαπιστώνει εάν οι ιατρικές πράξεις που πραγματοποιούνται στην πραγματικότητα αντιστοιχούν σε εκείνες που επιτρέπονται στον συγκεκριμένο χώρο;

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι θεωρητικά.

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών ανακοίνωσε επισήμως ότι στον συγκεκριμένο χώρο λειτουργούσαν, με τις σχετικές βεβαιώσεις, παθολογικό ιατρείο και ιατρείο ιατρού άνευ ειδικότητας. Ανακοίνωσε επίσης ότι είχαν πραγματοποιηθεί έλεγχοι, μεταξύ άλλων το 2024 και το 2025, χωρίς τότε να έχουν εντοπιστεί μηχανήματα πλασμαφαίρεσης. Μετά τον θάνατο, όμως, κατά την αυτοψία βρέθηκαν δύο τέτοια μηχανήματα, για τα οποία ο ΙΣΑ αναφέρει ότι απαγορεύεται να εγκαθίστανται σε ιατρείο και ότι η πλασμαφαίρεση δεν επιτρέπεται να διενεργείται σε τέτοιους χώρους.

Εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Πότε εγκαταστάθηκαν αυτά τα μηχανήματα; Ποιος γνώριζε την ύπαρξή τους; Είχε δηλωθεί η παρουσία τους σε οποιαδήποτε αρμόδια αρχή; Υπήρξε μεταβολή της πραγματικής δραστηριότητας του ιατρείου μετά τους προηγούμενους ελέγχους; Και, εάν ναι, διέθετε το σημερινό σύστημα εποπτείας μηχανισμό για να την εντοπίσει εγκαίρως;

Δεν προδικάζουμε τις απαντήσεις.

Απαιτούμε, όμως, να δοθούν.

Η διερεύνηση δεν μπορεί να σταματήσει στην πόρτα του ιατρείου. Εφόσον από τα στοιχεία προκύψει οποιαδήποτε παράλειψη εποπτείας, πρέπει να εξεταστούν οι ενδεχόμενες ευθύνες κάθε αρμόδιου κρατικού, διοικητικού, εποπτικού ή επαγγελματικού φορέα, καθώς και κάθε φυσικού προσώπου που είχε συγκεκριμένη υποχρέωση ελέγχου.

Και αυτό πρέπει να γίνει χωρίς προκαταλήψεις προς καμία κατεύθυνση. Ούτε να αναζητηθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι ούτε να υπάρξει θεσμική αυτοπροστασία.

Οι ευθύνες πρέπει να φτάσουν ακριβώς εκεί όπου θα οδηγήσουν τα στοιχεία.

Υπάρχει, όμως, και ένα ευρύτερο ζήτημα.

Πόσα ιδιωτικά ιατρεία και κέντρα λειτουργούν σήμερα στην Αθήνα πραγματοποιώντας πράξεις διαφορετικές ή πολύ πιο σύνθετες από εκείνες που αντιλαμβάνεται ο πολίτης διαβάζοντας απλώς την πινακίδα στην είσοδο;

Πόσοι χώροι διαθέτουν εξοπλισμό που απαιτεί ειδικές προϋποθέσεις λειτουργίας;

Και πόσο συχνά πραγματοποιούνται πραγματικοί, αιφνιδιαστικοί και ουσιαστικοί έλεγχοι μετά τη χορήγηση μιας άδειας ή βεβαίωσης λειτουργίας;

Ο πολίτης δεν έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει εάν πίσω από μια εντυπωσιακή ιστοσελίδα, έναν πολυτελή χώρο ή τον τίτλο μιας «πρωτοποριακής θεραπείας» υπάρχουν όλες οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις ασφαλείας.

Αυτό ακριβώς είναι δουλειά της Πολιτείας και των αρμόδιων ελεγκτικών θεσμών.

Γι’ αυτό ζητούμε να πραγματοποιηθεί ευρύς και συντονισμένος έλεγχος ιδιωτικών ιατρείων και θεραπευτικών κέντρων, ιδιαίτερα εκείνων που πραγματοποιούν σύνθετες ή επεμβατικές πράξεις, ώστε να διαπιστωθεί εάν ο εξοπλισμός, οι χώροι, οι ειδικότητες και οι πραγματικά παρεχόμενες υπηρεσίες ανταποκρίνονται στις νόμιμες προϋποθέσεις λειτουργίας τους.

Η ανθρώπινη ζωή δεν προστατεύεται με ελέγχους που ξεκινούν μετά από έναν θάνατο.

Προστατεύεται με ελέγχους που αποτρέπουν τον θάνατο.

Η υπόθεση Μαζωνάκη πρέπει να διερευνηθεί μέχρι τέλους, με πλήρη σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας και χωρίς να προκαταλαμβάνονται τα πορίσματα της Δικαιοσύνης και των αρμόδιων αρχών.

Παράλληλα, όμως, αποτελεί αφορμή για να απαντηθεί ένα ερώτημα που αφορά κάθε πολίτη που εμπιστεύεται την υγεία και τη ζωή του σε έναν ιδιωτικό χώρο παροχής ιατρικών υπηρεσιών:

Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές;

Και εάν το σύστημα ελέγχου αποδειχθεί ότι είχε κενά, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για να μην υπάρξει επόμενη τραγωδία;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΡΑΒΙΓΚΑΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ