Το βουνό της σιωπής & τα θηρία μέσα μας
Μια μέρα, κάποιος ανέβηκε σε ένα βουνό. Εκεί ψηλά, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου, ένας ερημίτης είχε βρει καταφύγιο. Ζούσε μόνος, μέσα στη σιωπή και την απλότητα. Ο επισκέπτης, απορημένος, τον ρώτησε:
— «Τι κάνεις σε τέτοια μοναξιά;»
Ο ερημίτης χαμογέλασε ήρεμα.
— «Έχω πολλή δουλειά να κάνω.»
— «Και πώς βρίσκεις τόση δουλειά;» επέμεινε ο άλλος. «Δεν βλέπω τίποτα εδώ…»
Τότε ο ερημίτης αποκρίθηκε με λόγια που έμοιαζαν αινιγματικά:
— «Πρέπει να εκπαιδεύσω δύο γεράκια και δύο αετούς, να ηρεμήσω δύο λαγούς, να πειθαρχήσω ένα φίδι, να παρακινήσω ένα γαϊδούρι και να δαμάσω ένα λιοντάρι.»
Ο επισκέπτης κοίταξε γύρω του. Βράχια, ουρανός, άνεμος.
— «Και πού είναι όλα αυτά; Δεν τα βλέπω…»
— «Τα έχω μέσα μου», απάντησε ο ερημίτης.
Και τότε άρχισε να εξηγεί.
Τα γεράκια πέφτουν με ορμή σε ό,τι παρουσιαστεί μπροστά τους, είτε καλό είτε κακό. Πρέπει να τα μάθει να εστιάζουν στο σωστό. Είναι τα μάτια του.
Οι αετοί, δυνατοί και αιχμηροί, μπορούν να πληγώσουν και να καταστρέψουν. Πρέπει να μάθουν να δημιουργούν και όχι να βλάπτουν. Είναι τα χέρια του.
Οι λαγοί θέλουν να τρέχουν μακριά από τον πόνο, να αποφεύγουν τις δυσκολίες. Πρέπει να διδαχθούν να μένουν ήρεμοι, ακόμη κι όταν ο δρόμος είναι ανηφορικός. Είναι τα πόδια του.
Ο γάιδαρος είναι κουρασμένος, πεισματάρης, συχνά αρνείται να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί. Είναι το σώμα του, που ζητά ξεκούραση αλλά και πειθαρχία.
Όμως το πιο επικίνδυνο απ’ όλα είναι το φίδι. Ακόμη κι αν είναι κλεισμένο σε γερό κλουβί, παραμονεύει, έτοιμο να δαγκώσει και να δηλητηριάσει. Αυτό είναι η γλώσσα του — ο λόγος που μπορεί να θεραπεύσει ή να καταστρέψει.
Και τέλος, το λιοντάρι. Περήφανο, ματαιόδοξο, σίγουρο πως είναι βασιλιάς. Το πιο δύσκολο θηρίο να δαμάσεις. Είναι ο εγωισμός του.
Ο ερημίτης σώπασε για λίγο και ύστερα είπε ήρεμα:
— «Όπως βλέπεις, έχω πολλή δουλειά. Κάθε μέρα.»
Κοίταξε τον επισκέπτη και τον ρώτησε:
— «Εσύ… σε τι δουλεύεις;»
Ίσως τελικά η πιο σκληρή μοναξιά να μην είναι στο βουνό, αλλά μέσα μας. Και η πιο δύσκολη εργασία να μην φαίνεται στα χέρια, αλλά να δίνεται καθημερινά στην καρδιά, στο μυαλό και στον χαρακτήρα μας.
