«Την κρίση την έχει μόνο ο Θεός»: Το συγκλονιστικό παράδειγμα με την κότα που διδάσκει γιατί η κατάκριση πληγώνει ζωές

Μια απλή, σχεδόν καθημερινή ιστορία, κρύβει μέσα της ένα από τα πιο δυνατά μαθήματα πνευματικής ζωής: ότι η κρίση δεν ανήκει στους ανθρώπους, αλλά μόνο στον Θεό. Το διαχρονικό αυτό παράδειγμα, που έχει δημοσιευθεί και στην ιστοσελίδα agiameteora.net, φωτίζει με μοναδικό τρόπο τις συνέπειες της κατάκρισης.

Μια γυναίκα πήγε σε έναν πνευματικό ιερέα για να εξομολογηθεί. Αφού ολοκλήρωσε την εξομολόγησή της και έλαβε συγχώρεση, πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι της. Λίγο πριν φτάσει, όμως, συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει να αναφέρει μια αμαρτία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, γύρισε πίσω στον πνευματικό της.

Ο ιερέας την άκουσε με προσοχή, έβαλε το πετραχήλι και δέχτηκε την προσθήκη στην εξομολόγησή της. Όταν τελείωσε, όμως, της έδωσε μια παράξενη εντολή:
«Πήγαινε στο σπίτι σου, πάρε μια κότα και έλα ξανά εδώ. Στον δρόμο να βγάζεις φτερά από την κότα και να τα πετάς».

Η γυναίκα, υπάκουη, έκανε ακριβώς ό,τι της είπε. Όταν επέστρεψε, ο ιερέας της ζήτησε κάτι ακόμη πιο δύσκολο:
«Τώρα πήγαινε να μαζέψεις όλα τα φτερά που σκόρπισες στον δρόμο».

Εκείνη τον κοίταξε απορημένη:
«Πάτερ μου, αυτό είναι αδύνατο. Ο αέρας τα πήρε και τα σκόρπισε παντού».

Τότε ήρθε και το βαθύ νόημα της δοκιμασίας:
«Έτσι γίνεται, παιδί μου, και με τα λόγια της κατάκρισης. Τα λόγια που λέμε τα παίρνει ο διάβολος, τα παίρνουν οι άνθρωποι και τα σκορπούν στις καρδιές των άλλων. Και έτσι χωρίζουν οικογένειες, χαλάνε φιλίες και γεννιέται το μίσος, με απρόβλεπτες συνέπειες».

Η κατάκριση είναι βαριά αμαρτία. Φανερώνει έλλειψη αγάπης και κρύβει βαθύ εγωισμό. Γι’ αυτό και ο Χριστός παρομοιάζει την αμαρτία του άλλου με αγκίδα, ενώ την αμαρτία εκείνου που κατακρίνει με δοκάρι.

Η κρίση ανήκει μόνο στον Θεό. Εκείνος γνωρίζει τα κίνητρα, τις συνθήκες ζωής, την ανατροφή, ακόμη και τα βάθη της καρδιάς κάθε ανθρώπου. Και στη Δευτέρα Παρουσία, εκείνος που εδώ κατηγορεί, μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος, ενώ αυτός που κρίθηκε από τους ανθρώπους, να δικαιωθεί από τον Θεό.

Χαρακτηριστικά, ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος έλεγε:
«Είδα άνθρωπο που φανερά αμάρτησε, ενώ στα κρυφά έκανε μεγάλα καλά».

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας καλεί όχι να κρίνουμε, αλλά να προσευχόμαστε. Όπως λέει ο λαός, «άνθρωπο βλέπεις, καρδιά δεν ξέρεις». Και όπως διδάσκει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, η πιο σωτήρια προσευχή είναι:
«Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να βλέπω τις δικές μου αμαρτίες και να μην κατακρίνω τον αδελφό μου».