Στην καρδιά της φωτιάς: Η Ορθόδοξη Επισκοπή Γκόμας κρατά ζωντανή την ελπίδα στο ανατολικό Κονγκό με τις ευλογίες του Θεοφιλέστατου Επίσκοπου Τιμοθέου Ντούμπα
Μέσα σε μια από τις πιο δραματικές ανθρωπιστικές κρίσεις της Αφρικής, η Γκόμα γίνεται τόπος δοκιμασίας, αλλά και μαρτυρίας πίστης και προσφοράς.
Η Ιερά Επισκοπή Γκόμας, που ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο στις 26 Νοεμβρίου 2018, έχει στην εκκλησιαστική της δικαιοδοσία ολόκληρο το Μεγάλο Κίβου — δηλαδή τις τρεις επαρχίες του ανατολικού τμήματος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό: το Βόρειο Κίβου, το Νότιο Κίβου και τη Μανιέμα.
Σήμερα, όμως, η περιοχή αυτή δεν δοκιμάζεται μόνο από τη φτώχεια, αλλά και από τον πόλεμο.
Η ένοπλη κρίση και ο ξεριζωμός
Από τα τέλη Ιανουαρίου, η κατάσταση στο ανατολικό Κονγκό έχει επιδεινωθεί δραματικά. Η κατάληψη της Γκόμα από παραστρατιωτικές δυνάμεις του M23 και οι συγκρούσεις για τον έλεγχο μιας περιοχής πλούσιας σε ορυκτά έχουν οδηγήσει σε χάος, ανασφάλεια και μαζικό εκτοπισμό πληθυσμών.
Χιλιάδες οικογένειες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους κουβαλώντας ό,τι μπορούν: στρώματα, σκεύη, λίγα ρούχα. Παιδιά περπατούν δίπλα σε γονείς εξαντλημένους, αναζητώντας έναν ασφαλή τόπο για να στήσουν μια πρόχειρη σκηνή. Αυτοσχέδιοι καταυλισμοί ξεφυτρώνουν σε χωμάτινες εκτάσεις, μέσα στη λάσπη, χωρίς βασικές υποδομές.
Οι εικόνες είναι σκληρές: μανάδες με βρέφη στην αγκαλιά, μικρά παιδιά που περιμένουν ένα πιάτο φαγητό, οικογένειες που ζουν κάτω από πλαστικά καλύμματα, εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες και στις ασθένειες.
Η Εκκλησία στην πρώτη γραμμή
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν σιωπά. Βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους. Ιερείς μοιράζουν τρόφιμα σε παιδιά, στηρίζουν οικογένειες, επισκέπτονται πρόχειρους καταυλισμούς, προσφέρουν όχι μόνο υλική αλλά και πνευματική ενίσχυση.
Η παρουσία τους δεν είναι συμβολική. Είναι έμπρακτη. Σε περιοχές όπου το κράτος απουσιάζει και η βία κυριαρχεί, η Εκκλησία γίνεται καταφύγιο, σημείο αναφοράς, ελπίδα.
Μια κρίση που δεν αφορά μόνο την Αφρική
Η ανθρωπιστική τραγωδία στο ανατολικό Κονγκό δεν είναι ένα «μακρινό» γεγονός. Αφορά ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Οι συγκρούσεις για τον έλεγχο των φυσικών πόρων, οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί και η αδυναμία σταθεροποίησης της περιοχής συντηρούν έναν φαύλο κύκλο βίας και φτώχειας.
Στην καρδιά αυτής της δοκιμασίας, η Ιερά Επισκοπή Γκόμας συνεχίζει το έργο της, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και μέσα στα ερείπια μπορεί να ανθίσει η αλληλεγγύη.
Οι εικόνες των παιδιών που περιμένουν ένα πιάτο φαγητό, των οικογενειών που ζουν σε σκηνές και των ιερέων που στέκονται δίπλα τους, δεν είναι απλώς στιγμιότυπα μιας κρίσης. Είναι μια σιωπηλή κραυγή.
Και μια πρόσκληση: να μη συνηθίσουμε τον πόνο των άλλων.
