Παπα-Γεράσιμος: Ο Πνευματικός Ηγέτης που Ανέστησε τη Μονή Ευαγγελίστριας & «σφράγισε» τη Σκιάθο
Υπάρχουν μορφές που δεν περνούν απλώς από έναν τόπο, αλλά τον ανασταίνουν. Μια τέτοια μορφή υπήρξε ο παπα-Γεράσιμος, ο κατά κόσμον Νικόλαος Ζούρας από το Προκόπι, ένας άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την πνευματική αναγέννηση της Σκιάθου και άφησε πίσω του έργο ανεξίτηλο.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συντάκτης Γιώργος Σανιδάς, ο Νικόλαος Ζούρας πρωτοπάτησε στο Μοναστήρι της Ευαγγελίστριας το 1955. Η εικόνα που αντίκρισε όμως ήταν αποκαρδιωτική: εγκατάλειψη, φθορά, σχεδόν ερείπια. Έφυγε απογοητευμένος. Κι όμως, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1957, επέστρεψε. Όχι τυχαία. Όπως έλεγε ο ίδιος —και το πίστευε βαθιά— «η Κυρά μου είπε να επανέλθω». Από εκείνη τη στιγμή δεν έφυγε ποτέ ξανά. Ο παπα-Γεράσιμος έδεσε τη ζωή του με το μοναστήρι, με τη Σκιάθο, με τους ανθρώπους της.
Ακόμη και στον θάνατό του, το 1996, η επιθυμία του ήταν απολύτως συμβολική: ζήτησε να ταφεί στο παλιό Αλώνι, πάνω από το Μοναστήρι, απ’ όπου «αγναντεύει» το Λεχούνι και την ανατολική πλευρά του νησιού. Εκεί, όπως έλεγε με περηφάνια και χωρίς να σηκώνει αντίρρηση, «η Σκιάθος βρε είναι παράδεισος».
Το έργο του υπήρξε ανεκτίμητο. Ανακαίνισε εκ βάθρων τη Μονή της Ευαγγελίστριας, αναστήλωσε το μουσείο και τη σπάνια βιβλιοθήκη της, συντήρησε τις Μονές του Αγίου Χαραλάμπους και της Κεχριάς, ενώ ανέγειρε από τα θεμέλια τη Ζωοδόχο Πηγή. Μαζί με τον αείμνηστο Αντώνη Σαρρή, φρόντισε και «συμμάζεψε» τον Άη Γιάννη στον Πύργο, διασώζοντας ακόμη ένα κομμάτι της εκκλησιαστικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού.
Όμως, όπως επισημαίνει με έμφαση ο Γιώργος Σανιδάς, το σπουδαιότερο έργο του παπα-Γεράσιμου δεν ήταν μόνο τα κτίσματα. Ήταν οι άνθρωποι. Επί των ημερών του, η Σκιάθος απέκτησε πνευματικό οδηγό και ηγέτη ασύγκριτου μεγέθους. Με την επιβλητική παρουσία και το κύρος του, κατάφερε να εμπνεύσει τους απλούς ανθρώπους —και ιδιαίτερα τις γυναίκες— να αγκαλιάσουν το μοναστήρι και να στηρίξουν έμπρακτα το έργο του.
Ο παπα-Γεράσιμος δεν υπήρξε απλώς ένας ιερέας ή ένας μοναχός. Υπήρξε ηγέτης, οραματιστής, πατέρας και στήριγμα για έναν ολόκληρο τόπο. Και γι’ αυτό, η μνήμη του παραμένει ζωντανή, όχι μόνο στα πέτρινα τείχη που αναστήλωσε, αλλά κυρίως στις καρδιές όσων γνώρισαν τι σημαίνει αληθινή πνευματική καθοδήγηση.
