«Πέθανε» η Νέα Τάξη Πραγμάτων; Η παρέμβαση Ιντζέ για Νταβός, παγκοσμιοποίηση & εθνική αυτάρκεια

Έντονες συζητήσεις προκάλεσε η πρόσφατη ομιλία του Πρωθυπουργού του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, την οποία πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ιστορική. Ωστόσο, μια διαφορετική –και αιχμηρή– ανάγνωση δίνει ο Ιωάννης Ιντζές, Επικεφαλής της Θεματικής Ομάδας Εθνικής Άμυνας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ, μέσα από δημόσια ανάρτησή του.

Ο κ. Ιντζές στέκεται καταρχάς στη φράση του Καναδού Πρωθυπουργού ότι «η παλιά τάξη πραγμάτων πέθανε», υπενθυμίζοντας πως μέχρι πρόσφατα το ίδιο αυτό μοντέλο παρουσιαζόταν ως η περίφημη «Νέα Τάξη Πραγμάτων». Μια τάξη που ταυτίστηκε με την παγκοσμιοποίηση, την απελευθέρωση των αγορών, τη woke κουλτούρα, την κατάργηση των εθνών, το άνοιγμα των συνόρων και την απόλυτη εμπιστοσύνη στους διεθνείς θεσμούς.

«Τι έγινε ξαφνικά; Ξεθώριασε; Γέρασε;» διερωτάται χαρακτηριστικά, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τη μεταστροφή της ίδιας ρητορικής που για χρόνια παρουσιαζόταν ως μονόδρομος.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στη διαπίστωση του κ. Κάρνεϊ ότι οι διεθνείς οργανισμοί και οι θεσμοί, στους οποίους στηρίχθηκαν μικρές και μεσαίες χώρες, σήμερα απειλούνται. Κατά συνέπεια, όπως ειπώθηκε στο Νταβός, τα κράτη καλούνται να αναπτύξουν στρατηγική αυτονομία στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα κρίσιμα ορυκτά, στη χρηματοδότηση και στις αλυσίδες εφοδιασμού.

Το τελικό συμπέρασμα της ομιλίας –ότι μια χώρα που δεν μπορεί να θρέψει, να ενεργειακά τροφοδοτήσει ή να υπερασπιστεί τον πληθυσμό της έχει ελάχιστες επιλογές– δεν αποτελεί, σύμφωνα με τον Ιωάννη Ιντζέ, καμία καινοτομία. «Τίποτα από αυτά δεν είναι καινούργιο», σημειώνει, προσθέτοντας πως για χρόνια «ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποίησης μάς έπεισε ότι θα μας σώσουν οι ξένοι και όχι η δική μας προκοπή και εργασία».

Για τη ΝΙΚΗ, όπως υπογραμμίζει, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο και διαχρονικό:
η Ελλάδα οφείλει να αποκτήσει στρατηγική αυτάρκεια στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στην αμυντική βιομηχανία και στην τεχνολογία. Να μπορεί να σταθεί στα πόδια της ως Έθνος, χωρίς ψευδαισθήσεις και εξαρτήσεις.

Μια τοποθέτηση που έρχεται να επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο το ερώτημα:
μήπως τελικά εκείνα που σήμερα παρουσιάζονται ως «νέα αναγκαιότητα», ήταν ανέκαθεν η βάση της εθνικής επιβίωσης;