Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας σε συνάντηση με παλαιοημερολογίτισσα …και η Θεία Κοινωνία!

Όταν μια παλαιοημερολογίτισσα συνάντησε τον γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη
( ἓνα περιστατικό που μᾶς διηγεῖται ο Γέροντας Νίκων τῆς Νέας Σκήτης τοῦ Αγίου Όρους)
Όταν έλεγα μια φορά τούς λογισμούς μου στον Γέροντα, χτύπησε το τηλέφωνο, και ὁ Γέροντας μοῦ εἶπε…
– Να το σηκώσω αγόρι μου;
– Έ, σηκώστε το Γέροντα λέω, μπορεί να είναι καμιά ανάγκη, να πεθαίνει κανένας ἂνθρωπος, ἐγώ πάλι θα σᾶς ξαναβρῶ. Τό σηκώνει,και ακούω μια γυναίκα, πού έκλαιγε, πού φώναζε, πού χτυπιότανε και τσίριζε.
Και τῆς έλεγε ο Γέροντας στο τηλέφωνο :
– Εἶδες κορίτσι μου που σοῦ τα έλεγα εγώ, εἶδες που σοῦ έλεγα να το κάνεις αυτό το πράγμα; Ναι κορίτσι μου δίκιο ἒχεις, ναι ἒτσι εἶναι. Μετά ο Γέροντας ἒκλεισε το τηλέφωνο..
– Αν εἶναι (τοῦ λέω) Γέροντα κάτι εξομολογητικό μην μοῦ το πεῖτε, ἂν εἶναι κάτι ἂλλο, τί ἒπαθε και ἒκανε ἒτσι;
Ὃπως μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας,αὐτή ἦταν μια δασκάλα από την Ήπειρο,που ἦταν Παλαιοημερολογίτισσα και ὃταν συνάντησε τον π. Εφραίμ, δεν ξέρω πῶς, τόν άρχισε καί τόν πῆρε παραμάζωμα.
– Ἐσεῖς οι Νεοημερολογίτες ἒχετε προδώσει τον Χριστιανισμό, ἒχετε πάει με τον Πάπα τόν σατανά, ο Πατριάρχης σας είναι αιρετικός, δεν ἒχετε Χάρη Ιεροσύνης, τό Άγιο Πνεῦμα ἒχει φύγει από την Εκκλησία με το Νέο ημερολόγιο.
– Όχι κορίτσι μου (τῆς ἒλεγε ο Γέροντας) δεν εἶναι ἒτσι, οι ιερείς μας ἒχουν Ιεροσύνη. Και δεν μποροῦσε να την πείσει. Τότε τῆς εἶπε…
– Πήγαινε κορίτσι μου σε μία Εκκλησία με το Νέο ημερολόγιο, γιά να Κοινωνήσεις και θα σοῦ απαντήσει ο Κύριος. Και επειδή η κοπέλα ἦταν ειλικρινής έκανε ὃτι τῆς πρότεινε ὁ Γέροντας. Σοῦ λέει τι ἒχω να χάσω, το πολύ, πολύ θα πιῶ λίγο κρασί και θα φάω ἓνα κομματάκι ψωμί, δεν έχω να χάσω τίποτα. Και ἒτσι πῆγε. Την ώρα που ὁ παπᾶς κοινωνοῦσε το ποίμνιο και ὃταν ἦλθε ἡ σειρά της, ἂνοιξε το στόμα της, κοινώνησε και κατόπιν ἒφυγε, ἀπό την πλευρά τῶν γυναικῶν. Προσπαθοῦσε να μασήσει αὐτό που τῆς εἶχε βάλει με τήν λαβίδα στό στόμα ο παπάς, άλλά τό αἰσθανόταν μέσα στο στόμα της, σάν λάστιχο.
– Μά τι μοῦ έβαλε (ἀναρωτήθηκε) στό στόμα μου ὁ παπάς; Πήγαινε να τό δαγκώσει, ἀλλά αὐτό δέν δαγκωνότανε. Βάζει τότε στό στόμα τά δάχτυλά της και βγάζει τά δάχτυλά της γεμάτα Αἷμα κρατῶντας στό χέρι της ἓνα κομμάτι Κρέας. Τότε ἂρχισε να φωνάζει…
– Χριστέ μου, Παναγία μου, λυπήσου με, λυπήσου με Παναγία μου, λυπήσου με Χριστέ μου. Τήν εἶδαν οι ᾶλλες γυναῖκες, καταλάβανε τό θαῦμα πού ἒγινε και τῆς ἒπιασαν τό χέρι γιά να μήν πετάξει κάτω αὐτό πού κρατοῦσε. Εκείνη δέν ἢθελε να τό κρατᾶ. Τότε οἱ ἂλλες τό σπρώξανε μέ τό ζόρι μέσα στό στόμα της . Ἐκείνη τό έβαλε ἀναγκαστικά στο στόμα της και τότε αὐτό ἒγινε πάλι σάν ψωμί και ἒτσι μπόρεσε καί τό κατάπιε. Και τό Αίμα από τά δάχτυλά της ἒγινε σάν κρασί και τότε πήγαν και ἒπλυναν τα δάχτυλά της. Ἒτσι ξέρουμε μέ βεβαιότητα ὃτι εἶναι σωστά αὐτά πού μᾶς διδάσκει ἡ Εκκλησία μας.
(Αυτό εἶναι ἓνα περιστατικό που μᾶς διηγεῖται ο Γέροντας Νίκων της Νέας Σκήτης τοῦ Αγίου Όρους και ο Γέροντας στόν οποῖο συνέβη εἶναι ο π. Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης (Αριζόνα)