Ο Γέροντας Αυγουστίνος ο Φιλοθεΐτης μέσα από τα μάτια του Αγίου Παϊσίου

Ο Άγιος Παΐσιος, στο βιβλίο του για τους Γέροντες που συνάντησε στα Μοναστήρια και τις Σκήτες του Αγίου Όρους, καταθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία για έναν σύγχρονο αγιορείτη μοναχό: τον Γέροντα Αυγουστίνο τον Φιλοθεΐτη. Μια μορφή σιωπηλής αγιότητας, ταπεινής αγάπης και εσωτερικού φωτός.

Ο Γέροντας Αυγουστίνος γεννήθηκε το 1882 στην Πολτάβα της Ρωσίας και κοιμήθηκε το 1965 στο Άγιον Όρος, στην τότε ιδιόρρυθμη Μονή Φιλοθέου. Έζησε σε Φιλοθεϊτικό Κελλί, μακριά από ανθρώπινες τιμές, κοντά όμως στον Θεό και σε κάθε πονεμένο πλάσμα.

Ο γηροκόμος των ζώων και των ψυχών

Το διακόνημά του ήταν μοναδικό: συγκέντρωνε και φρόντιζε τα γέρικα ζώα της περιοχής. Την εποχή εκείνη, τα μουλάρια ήταν το μοναδικό μέσο εργασίας στο Άγιον Όρος. Όταν όμως γερνούσαν και δεν μπορούσαν πια να εργαστούν, συχνά εγκαταλείπονταν στο δάσος, βορά στα θηρία.

Ο Γέροντας Αυγουστίνος δεν άντεχε αυτή τη σκληρότητα. Τα μάζευε, τα περιποιόταν, τα γηροκομούσε. Ήταν ο νοσοκόμος τους. Το έκανε από αγάπη και ευγνωμοσύνη, γιατί, όπως έλεγε με την καρδιά του, «τόσα χρόνια μας υπηρέτησαν». Ακόμη κι όταν τα γηρατειά τον οδήγησαν στο Γηροκομείο της Μονής, ζήτησε να συνεχίσει κάποιος άλλος το ίδιο διακόνημα.

Εδαφιαία μετάνοια στους λαϊκούς

Η αγάπη του δεν περιοριζόταν στα ζώα. Ο Γέροντας Αυγουστίνος είχε βαθιά ευαισθησία για κάθε άνθρωπο. Σε κάθε προσκυνητή έκανε εδαφιαία μετάνοια. Όταν τον ρωτούσαν γιατί υποκλίνεται στους λαϊκούς, απαντούσε απλά:

«Γιατί έχουν τη Χάρη του Αγίου Βαπτίσματος».

Έβλεπε σε κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό όχι την πτώση, αλλά τη δυνατότητα της σωτηρίας, τη δυνατότητα να γίνει άγιος. Και γι’ αυτό τον τιμούσε.

Ζωή μέσα στο Φως

Ο Γέροντας κοινωνούσε με τέτοια αγάπη και ζήλο, που κάποτε ένιωσε τη Θεία Κοινωνία τόσο ζωντανά ως Σώμα και Αίμα Χριστού, ώστε την κρατούσε στο στόμα του ώρα πολλή, δακρύζοντας από ανείπωτη χαρά.

Τα βράδια διάβαζε τον κανόνα του χωρίς κανένα φως, γιατί –όπως μαρτυρεί ο Άγιος Παΐσιος– το κελλί του φωτιζόταν από το Φως του Θεού. Τα μεσάνυχτα γίνονταν μέρα.

Είχε, επίσης, θεϊκές επισκέψεις. Έβλεπε αγγέλους, αγίους και την ίδια την Παναγία. Στο Γηροκομείο σκούνταγε τους άλλους Γέροντες λέγοντας: «Η Παναγία… ο Άγγελος…». Εκείνοι δεν έβλεπαν τίποτα και τον θεωρούσαν σαλό. Όμως, ο Θεός φανέρωσε την αλήθεια.

Η μαρτυρία του Αγίου Παϊσίου

Ο Άγιος Παΐσιος γράφει χαρακτηριστικά:

«Η μορφή του Γέροντα ήταν φωτεινή, γιατί τον είχε επισκιάσει η Χάρις του Θεού. Και μόνο να τον έβλεπες, ξεχνούσες κάθε στενοχώρια… Η καρδιά του ήταν Παράδεισος».

Την ώρα της κοιμήσεώς του, το πρόσωπο του Γέροντα Αυγουστίνου άστραψε τρεις φορές. Ο γηροκόμος που ήταν παρών, και μέχρι τότε τον θεωρούσε πλανεμένο, πίστεψε και βεβαιώθηκε για τις θεϊκές επισκέψεις που δεχόταν ο Γέροντας.

Το απόσταγμα μιας αγίας ζωής

Όλη του η ζωή χωρούσε σε μία φράση, που έλεγε με τα σπαστά ελληνικά του:

«Καρδιά Πάσχα, νοῦς λάμπα, μάτια δάκρυα».

Δηλαδή:

• δάκρυα μετανοίας,
• φωτισμένος νους,
• και καρδιά που ζει την Ανάσταση.

Αυτό είναι το μονοπάτι της πνευματικής ζωής, όπως λένε οι Πατέρες: κάθαρση, φωτισμός, θέωση.

Ποιος δεν θέλει Πάσχα στην καρδιά του;
Ποιος δεν θέλει φως στον νου και ειρήνη στην ψυχή;

Όλα, όμως, αρχίζουν από τα δάκρυα της μετανοίας και την εσωτερική λειτουργία της καρδιάς.

Την ευχή του να έχουμε.

Ελέησον ημάς, Κύριε.
Ευλογείτε, Άγιοι Πατέρες ημών.