«Να σας φάει ο Παράδεισος!» – Όταν ο χρόνος σιωπά μπροστά στην αιωνιότητα
Μια συγκλονιστική διήγηση για την ομορφιά του Παραδείσου και το μυστήριο του θείου χρόνου άφησε πίσω του ο μακαριστός Γέροντας πατήρ Κλεόπας Ηλίε (1912–1998), ένας από τους πλέον φωτισμένους πνευματικούς πατέρες της Ρουμανικής Ορθοδοξίας. Με λόγο απλό, παιδικό και ταυτόχρονα βαθύτατα θεολογικό, συνήθιζε να μιλά για την αιωνιότητα σαν κάτι ζωντανό και απτό.
«Στο Ψαλτήρι λέει: Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου Κύριε ως η ημέρα η εχθές», έλεγε. Δηλαδή, για τον Θεό, χίλια χρόνια είναι σαν μία μόνο ημέρα. Και συμπλήρωνε με τη χαρακτηριστική του τρυφερότητα:
«Ένα λουλούδι από τον Παράδεισο είναι ακριβότερο απ’ όλους τους θησαυρούς του κόσμου. Τόσο όμορφα είναι εκεί… Να σας φάει ο Παράδεισος εύχομαι! Είσαστε παιδιά της Παναγίας!»
Στο πλαίσιο αυτό, ο Γέροντας Κλεόπας διηγούνταν ένα θαυμαστό περιστατικό από την παράδοση της Εκκλησίας. Ένας ηλικιωμένος μοναχός, εκκλησιαστικός στο διακόνημα, άνθρωπος απλός και γεμάτος ευλάβεια προς την Παναγία, συλλογιζόταν το χωρίο της Αγίας Γραφής για τα «χίλια έτη». Με παιδική πίστη παρακαλούσε την Υπεραγία Θεοτόκο να του εξηγήσει πώς είναι δυνατόν στον Παράδεισο ο χρόνος να χάνει τη σημασία του.
Ένα βράδυ, καθώς προσευχόταν μόνος του στον ναό, εμφανίστηκε μπροστά του ένας αετός ανείπωτης ομορφιάς, γεμάτος φως και χρώματα, που έλαμπε υπερφυσικά. Ο μοναχός προσπάθησε να τον πλησιάσει, κι εκείνος τον οδήγησε έξω από την εκκλησία, στο δάσος, σ’ ένα ξέφωτο κάτω από το φως της πανσελήνου. Εκεί, ο αετός άρχισε να ψάλλει έναν ύμνο που, όπως έλεγε ο Γέροντας, «δεν άκουσε ποτέ ανθρώπινο αυτί».
Ο μοναχός έμεινε ακίνητος, καθηλωμένος από το άκουσμα εκείνο. Όταν το τραγούδι σταμάτησε και το πουλί έφυγε, νόμισε πως είχε περάσει μόλις μία ώρα. Όμως, όταν επέστρεψε στο μοναστήρι, όλα ήταν διαφορετικά. Κανείς δεν τον γνώριζε. Ψάχνοντας στα αρχεία της μονής, αποκαλύφθηκε η αλήθεια: είχαν περάσει τριακόσια χρόνια.
Ο αετός ήταν Άγγελος Κυρίου. Ο μοναχός, γεμάτος φως και ευωδία, ζήτησε να κοινωνήσει και αποχαιρέτησε τους αδελφούς λέγοντας:
«Θα ξαναειδωθούμε όταν ηχήσουν οι σάλπιγγες».
Και εκείνη τη στιγμή εκοιμήθη εν Κυρίω, με το πρόσωπό του να λάμπει σαν τον ήλιο.
Με αυτή τη διήγηση, ο Γέροντας Κλεόπας κατέληγε:
«Αν αυτός έζησε τόσο όμορφα τριακόσια χρόνια με το τραγούδι ενός αγγέλου και νόμισε πως πέρασε μία ώρα, φανταστείτε πόσο ωραία θα είναι στον Παράδεισο, εκεί όπου ψάλλουν χιλιάδες Χερουβείμ και Σεραφείμ. Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά του Παραδείσου».
Και με δάκρυα στα μάτια, ευχόταν ξανά και ξανά:
«Θέλω να σας δω όλους στον Παράδεισο. Να μας φάει όλους ο Παράδεισος!»
Η διήγηση αυτή, όπως και οι ζωντανές μαρτυρίες από τη συνάντηση με τον Γέροντα, διασώζονται και καταγράφονται από τον Ιωάννη Τζήμα, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της απλότητας, της ταπείνωσης και της πνευματικής χαράς του πατρός Κλεόπα.
Ένας λόγος που δεν μιλά απλώς για τον Παράδεισο, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο προς την αιωνιότητα.
