Η ξεχασμένη ηρωίδα της Σκιάθου: Η γυναίκα που έσωσε ζωές, τιμήθηκε από βασίλισσα & πέθανε στην αφάνεια

Ποιος θυμάται σήμερα τη γυναίκα από τη Σκιάθο που ρίσκαρε τα πάντα για να σώσει ξένους στρατιώτες, προδόθηκε, βασανίστηκε, τιμήθηκε από Βρετανούς και Νεοζηλανδούς, αλλά πέθανε πάμπτωχη και ξεχασμένη στον τόπο της; Η απάντηση είναι σκληρή: σχεδόν κανείς.

Όπως καταγράφει σε εκτενές και συγκλονιστικό αφιέρωμα το gegonota.news, το όνομά της ήταν Συραϊνώ ή Σεραϊνώ Κάλλιαρου Δημδανιώτου. Στη Σκιάθο, όμως, τη γνώριζαν όλοι ως Σεραϊνώ Καλλιαρίνα, από το ανδρωνυμικό του συζύγου της, καπετάν Γιώργη Κάλλιαρου. Μια απλή γυναίκα, που σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας επέλεξε το φως της Αντίστασης.

Γεννημένη το 1900, έντεκα χρόνια πριν τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, η Σεραϊνώ μεγάλωσε φτωχικά. Ο γάμος της με τον καπετάν Γιώργη φάνηκε να αλλάζει τη μοίρα της, όμως ο πόλεμος και η Κατοχή ανέτρεψαν τα πάντα. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας το 1941 και την ιταλική κατοχή της Σκιάθου, το νησί έγινε βασικός κόμβος ενός δικτύου φυγάδευσης Βρετανών, Ελλήνων και Εβραίων προς τη Μέση Ανατολή.

Η Καλλιαρίνα και ο άντρας της δεν δίστασαν ούτε στιγμή. Έθεσαν την τράτα τους στην υπηρεσία της Αντίστασης, έκρυβαν κυνηγημένους στα βουνά και στις ακτές και τους μετέφεραν με κίνδυνο της ζωής τους. Περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι σώθηκαν χάρη στο δίκτυο αυτό, πριν προδοθεί και εξαρθρωθεί το 1942.

Η προδοσία είχε βαρύ τίμημα. Η Σεραϊνώ κρυβόταν ακόμη και σε μνήμα στο νεκροταφείο για να γλιτώσει. Συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε σε γυναικεία φυλακή στο Μπάρι της Ιταλίας. Ο άντρας της και τα αδέλφια της στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ το καΐκι τους κάηκε. Όταν επέστρεψε μετά τον πόλεμο στη Σκιάθο, τίποτα δεν είχε απομείνει: ούτε περιουσία, ούτε αναγνώριση, ούτε φροντίδα.

Κι όμως, στο εξωτερικό η ιστορία της δεν ξεχάστηκε. Η Σεραϊνώ Καλλιαρίνα τιμήθηκε από τους Νεοζηλανδούς ως Εντιμότατο Μέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, έλαβε το ύψιστο συμμαχικό μετάλλιο από τον στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ και προσκλήθηκε ακόμη και σε δείπνο στο παλάτι από τη βασίλισσα Ελισάβετ — πρόσκληση που δεν αποδέχθηκε ποτέ. Η Ιταλία της κατέβαλε αποζημίωση για τα βασανιστήρια που υπέστη.

Στη Σκιάθο, όμως, η ηρωίδα έζησε φτωχικά, δουλεύοντας περιστασιακά για να επιβιώσει. Πέθανε το 1972. Κηδεύτηκε με τιμές, τυλιγμένη με την ελληνική σημαία, αλλά χωρίς μνημείο, χωρίς προτομή, χωρίς ουσιαστική μνήμη.

Όπως εύστοχα σημειώνει το «Έθνος», στην Ελλάδα οι ήρωες συχνά ξεχνιούνται όταν πάψουν να είναι χρήσιμοι. Και η Σεραϊνώ Καλλιαρίνα πληροί, δυστυχώς, όλα τα «προσόντα» της λησμονιάς: έδωσε τα πάντα και δεν ζήτησε τίποτα.

Ίσως ήρθε η ώρα να τη θυμηθούμε. Όχι ως θρύλο, αλλά ως άνθρωπο. Γιατί τέτοια ήταν η Καλλιαρίνα: μια αληθινή ηρωίδα.