«Τα πνευματικά ήταν χειρότερα από τα σωματικά» – Η συγκλονιστική μαρτυρία του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού για τα θαύματα του Αγίου Άνθιμου Χίου

Η μνήμη του Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού, που τιμάται κάθε χρόνο στις 4 Ιανουαρίου, δεν αποτελεί απλώς υπενθύμιση ενός μεγάλου αγίου της υπομονής και της καρτερίας, αλλά και ζωντανή μαρτυρία μιας εποχής όπου ο πνευματικός αγώνας ήταν σκληρότερος από κάθε σωματική δοκιμασία. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται σε μια συγκλονιστική χειρόγραφη επιστολή του ίδιου του Αγίου, στην οποία καταγράφει, με απλότητα και αλήθεια, τα θαύματα του Γέροντα Ανθίμου Χίου και όσα βίωσαν στο Λωβοκομείο.

Η επιστολή εστάλη από την Αθήνα στις 22 Ιουλίου 1961 προς την Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Παναγίας Βοηθείας. Σε αυτήν, ο Όσιος Νικηφόρος διευκρινίζει εξαρχής ότι καταγράφει μόνον όσα είδαν οι οφθαλμοί του, τονίζοντας πως τα χρόνια εκείνα –από το 1914 και έπειτα– τα πνευματικά βάσανα των ανθρώπων ξεπερνούσαν κατά πολύ τα σωματικά.

Μέσα από τις γραμμές του κειμένου ξεδιπλώνεται μια καθημερινότητα γεμάτη δαιμονικές προσβολές, βαριές πνευματικές ασθένειες, αλλά και θεραπείες που φανέρωναν τη χάρη του Θεού. Αναφέρονται περιπτώσεις ανθρώπων με βαριά δαιμονική ενέργεια, όπως η Ιουστίνα με τα δεκατέσσερα δαιμόνια, γυναίκες και άνδρες από τη Χίο, την Κύπρο και την Αθήνα, ακόμη και ιερέας με δαιμόνιο υπερηφάνειας, όλοι τους θεραπευμένοι διά της προσευχής και της παρρησίας του αγίου Γέροντα.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι μαρτυρίες για θεραπείες σωματικών ασθενειών που είχαν χαρακτηριστεί «ανίατες», όπως η γυναίκα με καρκίνο στο στήθος από τα Λεπτόποδα ή το παιδί από τον Ζιφιά που ήταν εκ γενετής τυφλό και ανέβλεψε. Ακόμη, συγκλονίζει το περιστατικό της «οργής» σε πλουσιόσπιτο της Χίου, όπου αντικείμενα εκσφενδονίζονταν ανεξήγητα, έως ότου ο Γέροντας Ανθιμος προσευχήθηκε και η ταραχή έπαυσε.

Ξεχωριστή θέση κατέχει και το θαύμα της ανάστασης ουσιαστικά από το κρεβάτι του θανάτου του πολιτικού Ροδοκανάκη, μπροστά στα μάτια ιατρών, γεγονός που ανέδειξε τη σύγκρουση της ανθρώπινης λογικής με την άρρητη ενέργεια της θείας χάριτος. Ο Άγιος Νικηφόρος δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο προορατικό και προφητικό χάρισμα του Γέροντα, το οποίο εκείνος απέκρυπτε με ταπείνωση, για να αποφεύγει τη δόξα των ανθρώπων.

Η επιστολή κλείνει με μια φράση που συνοψίζει όλο το πνευματικό της βάθος: τα χαρίσματα του Γέροντα Ανθίμου δεν ήταν για επίδειξη, αλλά για σωτηρία ψυχών, μέσα σε έναν κόσμο όπου ο πνευματικός πόλεμος ήταν αδιάκοπος.

Το κείμενο αυτό διασώζεται και δημοσιεύεται στο έργο του μοναχού Σίμωνος, «Νικηφόρος ο Λεπρός, της καρτερίας αθλητής λαμπρός», Β΄ Έκδοση, από τις Εκδόσεις «Άγιος Στέφανος», Αθήνα, και αποτελεί ανεκτίμητη πηγή για την κατανόηση όχι μόνο των θαυμάτων, αλλά και της πνευματικής πραγματικότητας μιας ολόκληρης εποχής.

Σε καιρούς σύγχυσης και αποπνευματικοποίησης, η μαρτυρία του Οσίου Νικηφόρου υπενθυμίζει ότι η αληθινή ασθένεια του ανθρώπου δεν είναι πάντοτε το σώμα, αλλά –πολύ συχνότερα– η ψυχή.