Όταν ο Άγιος είδε τον Χριστὸ στον ζητιάνο – Η συγκλονιστικὴ μαρτυρία στο Κολωνάκι
Ὁ Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ὁ ταπεινὸς καὶ ἁπλοϊκὸς παπᾶς τῆς Ἀθήνας, συνήθιζε νὰ πηγαίνει γιὰ ἁγιασμὸ στὰ σπίτια τῶν χριστιανῶν. Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητός του εἶχε ἀπλωθεῖ παντοῦ· ἀπὸ τὰ ταπεινὰ σπιτάκια ἕως τὰ ἀρχοντικὰ τοῦ Κολωνακίου. Οἱ Κολωνακιῶτες, γνωρίζοντας τὴν εὐλάβειά του, τὸν καλούσαν συχνά.
Μιὰ μέρα, βρέθηκε σὲ ἕνα ἀρχοντικὸ στὸ Κολωνάκι, ἔχοντας δίπλα του γιὰ ψάλτη τὸν μεγάλο λογοτέχνη Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ὁ Παπαδιαμάντης, ἄνθρωπος βαθιᾶς πίστεως καὶ λεπτοῦ πνεύματος, συνόδευε τὸν Ἅγιο μὲ τὴν ψαλμωδία του.
Καθὼς ὁ παπᾶς κατέβαινε ἀπὸ τὸ σπίτι, οἱ ζητιάνοι τῆς περιοχῆς τὸν εἶχαν μάθει.
«Ποῦ πάει ὁ παπάς; Πάει ἐκεῖ. Πᾶμε καὶ μεῖς…» ἔλεγαν μεταξὺ τους.
Σχηματίστηκε μικρὴ οὐρά. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς, πιὸ «τσίφτης», πλησίασε κουτσαίνοντας.
— Παπὰ, δῶσε μου…
Χωρὶς δεύτερη σκέψη, ὁ Ἅγιος ἔβαλε τὸ χέρι στὴν τσέπη του καὶ ἔδωσε ὅ,τι εἶχε.
Ὁ Παπαδιαμάντης, παρατηρητικὸς, τοῦ ψιθυρίζει:
— Παπὰ, πρόσεξέ τον… αὐτὸν τὸν βλέπω συχνὰ στὴν πιάτσα.
— Ναί, ναί, ναί… δὲν πειράζει, δὲν πειράζει, ἀπαντᾶ ἡσύχια ὁ Ἅγιος.
Λίγο παρακάτω, ὁ ἴδιος ζητιάνος κάνει τὸν γύρο τοῦ τετραγώνου, ἀλλάζει στενό, ξανακουτσαίνει καὶ ξαναστέκεται μπροστά τους.
Πάλι ὁ Ἅγιος βγάζει χρήματα — αὐτὴν τὴ φορά ἀπὸ τὴν ἄλλη τσέπη — καὶ τὰ δίνει.
Ὁ Παπαδιαμάντης ἀγανακτεῖ.
— Παπὰ!!
— Τὸ ἔχω ὑπόψη μου, τὸ ἔχω ὑπόψη μου…
Τρίτη φορὰ, ἡ ἴδια σκηνή. Ὁ λογοτέχνης χάνει τὴν ψυχραιμία του:
— Καλά, δὲν βλέπεις, βρὲ παπὰ μου; Σήκωσε τὸ κεφάλι σου νὰ τὸν δεις! Ὁ ἴδιος εἶναι! Τὰ ἴδια ροῦχα, τὰ ἴδια σκέρτσα!
Καὶ τότε ὁ Ἅγιος γυρίζει καὶ τοῦ λέει μὲ ἀπόλυτη γαλήνη:
— Σώπα, εὐλογημένε… Εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ μᾶς δοκιμάζει.
Ἡ φράση αὐτὴ δὲν ἦταν σχήμα λόγου. Ἦταν βίωμα. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἔβλεπε στὸ πρόσωπο κάθε φτωχοῦ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τὸ εἶπε καθαρὰ στὸ Κατὰ Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:
«Ὅ,τι κάνατε σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφούς μου, σὲ μένα τὸ κάνατε» (Ματθ. 25, 40).
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀψευδής.
Καὶ ὁ Ἅγιος τὸν ἔπαιρνε κυριολεκτικά.
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλοι ἔβλεπαν ἀπάτη, ἐκεῖνος ἔβλεπε δοκιμασία.
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλοι ἔβλεπαν ἕναν «τσίφτη», ἐκεῖνος ἔβλεπε τὸν Χριστό.
Καὶ ἴσως ἐκεῖ κρύβεται ἡ ἀληθινὴ ἁγιότητα:
νὰ δίνεις, ἀκόμη κι ὅταν ξέρεις — ἀλλὰ ἐπιλέγεις νὰ ἀγαπᾶς.
