«Είναι πολύ βαρύς, δεν μου πάει…» – Η συγκλονιστική ταπείνωση του Οσίου Πετρωνίου μπροστά στον πατριαρχικό σταυρό
Μια φωτογραφία, μια φράση, μια ολόκληρη πνευματική στάση ζωής.
Στην εικόνα, ο Όσιος Πετρώνιος (Τανάσε) βγάζει τον σταυρό που του έδωσε ο Μητροπολίτης Αρντεάλ κ.κ. Λαυρέντιος εκ μέρους του τότε Πατριάρχη Ρουμανίας, Πατριάρχης Θεόκτιστος, μετά τη χειροθεσία του σε αρχιμανδρίτη, λέγοντας με απλότητα:
«Είναι πολύ βαρύς, δεν μου πάει…»
Η σκηνή αυτή, που διασώζεται και αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο Proskynitis, αποτυπώνει με τον πιο αυθεντικό τρόπο το μεγαλείο της ταπείνωσης ενός ανθρώπου που δεν αναζητούσε αξιώματα, αλλά τη σιωπηλή διακονία.
Από τη Ρουμανία στο Άγιον Όρος
Ο π. Πετρώνιος γεννήθηκε το 1914 στην κοινότητα Φαρκάσα του νομού Νεάμτς της Ρουμανίας. Από νεαρή ηλικία ποθούσε τον μοναχικό βίο και έτσι οδηγήθηκε στη Μονή Νεάμτς, όπου και εκάρη μοναχός.
Στη συνέχεια μετέβη στη Μονή Αντίμ στο Βουκουρέστι, ενώ σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα Μαθηματικών και Φιλοσοφίας. Η παιδεία του συνδυαζόταν πάντοτε με βαθιά άσκηση και αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό του.
Το 1978 έφτασε στο Άγιον Όρος, ως μέλος της δεύτερης γενιάς Ρουμάνων μοναχών που στάλθηκαν από το Πατριαρχείο Ρουμανίας για την πνευματική αναγέννηση της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου. Εκεί διακόνησε για χρόνια ως βιβλιοθηκάριος, ενώ το 1984 εξελέγη Δικαίος της Σκήτης — θέση από την οποία παραιτήθηκε στις αρχές του 2011 λόγω γήρατος.
Αρνήθηκε τον Πατριαρχικό Θρόνο
Δύο φορές του προτάθηκε να αναλάβει τη θέση του Πατριάρχη Ρουμανίας. Και τις δύο φορές αρνήθηκε. Για τον ίδιο, η ηγουμενία ήταν ήδη ένα βάρος που σήκωνε με συναίσθηση ευθύνης· ο πατριαρχικός θρόνος δεν ήταν τιμή, αλλά πνευματικός κίνδυνος.
Η φράση του για τον «βαρύ σταυρό» δεν ήταν σχήμα λόγου. Ήταν τρόπος ζωής.
Στη χορεία των Αγίων
Ο Όσιος Πετρώνιος εκοιμήθη στις 22 Φεβρουαρίου 2011. Δεκαπέντε χρόνια μετά, τον Φεβρουάριο του 2025, η Εκκλησία προχώρησε στην αγιοκατάταξή του, επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη ζούσαν οι πιστοί: ότι επρόκειτο για έναν μεγάλο και ταπεινό ηγούμενο, έναν αυθεντικό άνθρωπο του Θεού.
Σήμερα συγκαταλέγεται στη χορεία των Αγίων, όχι γιατί φόρεσε σταυρούς και αξιώματα, αλλά γιατί τα απέβαλε με διάκριση και αυτογνωσία.
Υ.Γ.: Το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη στη Ρουμανική Εκκλησία απονέμεται σπανιότερα και κατόπιν αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου.
