Ιωάννης Μ. Ιντζές (ΝΙΚΗ): Πτυχία, Πολιτική & Αλήθεια – Το Σύνταγμα, η Ηθική & η Πραγματικότητα
Ιωάννης Μ. Ιντζές
Επιστημονικός Συνεργάτης Προέδρου Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος «ΝΙΚΗ» Δημήτρη Νατσιού, Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας, Αντιστράτηγος ε.α.
Σχετικά με το διαχρονικό ζήτημα των πτυχίων των πολιτικών προσώπων, αξίζει να τεθούν ορισμένες βασικές, αλλά ουσιαστικές επισημάνσεις.
Καταρχάς, το Ελληνικό Σύνταγμα και συγκεκριμένα το άρθρο 56 καθορίζει με σαφήνεια τα κωλύματα και τα ασυμβίβαστα των Βουλευτών. Οι περιορισμοί αυτοί αφορούν κυρίως θέσεις ευθύνης που κατείχαν πριν την είσοδό τους στην πολιτική ζωή. Πουθενά, όμως, δεν προβλέπεται ως προϋπόθεση η κατοχή πανεπιστημιακού πτυχίου, μεταπτυχιακού ή διδακτορικού τίτλου για να είναι κάποιος υποψήφιος Βουλευτής. Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και θεσμικά κατοχυρωμένο.
Από την άλλη πλευρά, η έλλειψη τέτοιας προϋπόθεσης δεν συνεπάγεται ανοχή στην παραπλάνηση. Είναι αυτονόητο ότι ένας Βουλευτής δεν μπορεί να ψεύδεται ή να παρουσιάζει παραπλανητικά στοιχεία σχετικά με τους τίτλους σπουδών του. Η εξίσωση πανεπιστημιακών πτυχίων με τίτλους αμφιβόλου αξιοπιστίας ή μη αναγνωρισμένων ιδρυμάτων δεν είναι απλώς προβληματική· είναι βαθιά προσβλητική για την έννοια της αξιοκρατίας.
Ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα προκύπτει όταν τέτοιοι τίτλοι χρησιμοποιούνται για την κατάληψη θέσεων ευθύνης, όπως αυτή του Επιστημονικού Συνεργάτη σε Υπουργείο. Όταν ένα «πτυχίο» δεν αναγνωρίζεται καν για διορισμό στο Δημόσιο, αλλά αξιοποιείται για την επαγγελματική και πολιτική ανέλιξη, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι θεσμικό. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, ευθύνη φέρει και ο φορέας που όφειλε να ελέγξει την εγκυρότητα των δικαιολογητικών.
Δυστυχώς, στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, συχνά η κομματική αφοσίωση και ο ζήλος υπερτερούν της ουσιαστικής επάρκειας. Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένη εξαίρεση, αλλά σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος: της υποβάθμισης της αξιοκρατίας και της ανάδειξης «πειθήνιων» στελεχών έναντι των πραγματικά ικανών.
Αυτό είναι και το μεγάλο έλλειμμα της πολιτικής ζωής στη χώρα μας. Δεν προωθούνται οι άριστοι, αλλά εκείνοι που είναι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν κομματικές σκοπιμότητες για προσωπική ανέλιξη.
Το πρόβλημα αυτό δεν είναι νέο. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, η πολιτική φιλοσοφία έχει αναδείξει τα χαρακτηριστικά του ιδανικού άρχοντα. Ο Πλάτων είχε επισημάνει με διαχρονική σαφήνεια:
«Ο αληθινός άρχοντας πρέπει να αποβλέπει όχι στο συμφέρον το δικό του, αλλά των υπηκόων του».
Ίσως σήμερα αυτή η φράση να μοιάζει με «ψιλά γράμματα».
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για υψηλά και ουσιώδη ιδανικά που εξακολουθούν να αποτελούν ζητούμενο.
