Ιερομόναχος Παρθένιος Καρουλιώτης: Το πριγκιπόπουλο των Ρωμανώφ που άφησε τα παλάτια για τα Φρικτά Καρούλια
Ένα πριγκιπόπουλο – με πραγματική και όχι μεταφορική έννοια – τι δουλειά είχε στα Φρικτά Καρούλια του Αγίου Όρους;
Κι όμως, ο κατά κόσμον Παύλος Ιβανιώφ, γόνος της τσαρικής δυναστείας των Οίκος των Ρομανώφ, εγκατέλειψε πλούτη, τιμές και αριστοκρατική ζωή για να γίνει ένας φτωχός, άγνωστος ερημίτης στις απόκρημνες σπηλιές του Άθωνα.
Από τη Μόσχα στον Άθωνα
Γεννημένος το 1881 στη Μόσχα, προερχόταν από πριγκιπική οικογένεια με τεράστια κτηματική περιουσία – λέγεται πως τα κτήματά του είχαν έκταση όση η Μακεδονία.
Μόλις 18 ετών εγκαταλείπει τα πάντα και φθάνει στο Άγιον Όρος. Εγκαθίσταται στο Χιλανδαρινό Κελλί του Αγίου Νικολάου – Μπουραζέρη, κοντά στις Καρυές, όπου το 1906 εκάρη μοναχός με το όνομα Παρθένιος. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και, λόγω της μορφώσεώς του, ανέλαβε τη γραμματεία του Κελλιού.
Η ζωή του κυλούσε με τάξη, σχετική άνεση και τιμή. Όμως ένα γεγονός άλλαξε τα πάντα.
Το γράμμα που τον συγκλόνισε
Ανάμεσα στην αλληλογραφία του Κελλιού έφθασε μια επιστολή από μια φτωχή γυναίκα. Έγραφε ότι πληροφορήθηκε την ανοικοδόμηση ναού και έστελνε λίγα χρήματα – καρπό μεγάλου κόπου. Για να τα συγκεντρώσει, είχε κόψει και πουλήσει τις κοτσίδες των μαλλιών της στις αρχόντισσες της εποχής.
Το γεγονός τον συγκλόνισε.
«Μια γυναίκα έκοψε τα μαλλιά της και έστειλε από το υστέρημά της τον οβολό της, κι εγώ να κάθομαι στην πολυθρόνα, να πίνω τσάι και να έχω ανέσεις;» έλεγε αργότερα.
Έτσι, γύρω στο 1920, πήρε τη μεγάλη απόφαση: να εγκαταλείψει τα πάντα και να πάει στα Φρικτά Καρούλια – τον πιο άγριο και απόκρημνο τόπο του Άθωνα.
Ο ερημίτης των Καρουλίων
Εγκαταστάθηκε στην Καλύβη του Αγίου Ιννοκεντίου. Εκεί έζησε ως σπηλιώτης ασκητής.
Δεν άφηνε κανέναν να δει πού κοιμόταν: μέσα σε σπήλαιο, με στρώμα ένα τρίχινο σάισμα και προσκέφαλο ένα κούτσουρο. Δεν μαγείρευε. Τρεφόταν με παξιμάδι και λίγο νερό από μια μικρή στερνούλα. Τον χειμώνα δεν άναβε φωτιά. Το κομποσχοίνι δεν έφευγε ποτέ από το χέρι του.
Μαρτυρείται ότι το κουρελιασμένο ράσο του δεν μύριζε άσχημα, αλλά ευωδίαζε. Πολλοί μιλούσαν για προορατικό χάρισμα.
Κατά τον επίσκοπο Χρυσόστομος Ροδοστόλου:
«Άκρως φιλέρημος και ρέκτης της νήψεως και της νοεράς προσευχής… Τροφή του πνευματική η χάρις του Θεού, βρώσις του σωματική το παξιμάδι…»
Ο μοναχός Δανιήλ των Δανιηλαίων διηγείτο πως ακόμη και λίγες πατάτες που καλλιεργούσε δεν τις κρατούσε για τον εαυτό του· τις μοίραζε ευλογία στους άλλους.
Το πριγκιπόπουλο είχε γίνει φτωχός, ερημίτης, σπηλιώτης – Καρουλιώτης.
Η εκδημία
Ο Ιερομόναχος Παρθένιος προαισθάνθηκε το τέλος του και εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιανουαρίου 1959.
Η ζωή και η ασκητική του πολιτεία καταγράφονται σε αγιορείτικες πηγές, μεταξύ των οποίων:
– Ανδρέου Αγιορείτου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α΄, Αθήνα 1979, σσ. 141-142.
– Μωυσέως Αγιορείτου, Αγιορείτικες Διηγήσεις του Γέροντος Ιωακείμ, Θεσσαλονίκη 1989, σσ. 135-136.
– Ιωαννικίου Κοτσώνη, Αθωνικόν Γεροντικόν, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 1999, σσ. 97-98.
– Χρυσοστόμου Ροδοστόλου, Ωδή στα αμάραντα, στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2004, σ. 621.
Στα Φρικτά Καρούλια, εκεί όπου οι βράχοι κρέμονται πάνω από το πέλαγος, ένα πριγκιπόπουλο της Ρωσίας δίδαξε ότι ο αληθινός πλούτος δεν βρίσκεται στα παλάτια, αλλά στην ταπείνωση και στην αγάπη του Χριστού.
Πηγή: «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ»
