Όταν η Ελλάδα παρήγαγε «χρυσή» ζάχαρη: Η άνοδος & η σιωπηλή πτώση του εργοστασίου Σερρών (Video)
Υπάρχουν βίντεο που δεν δείχνουν απλώς εικόνες από το παρελθόν. Ξυπνούν μνήμες, μυρωδιές, ήχους μηχανών και ανθρώπους που δούλευαν με περηφάνια. Ένα τέτοιο ρετρό βίντεο αφηγείται την ιστορία του εργοστασίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης στις Σέρρες – ενός εργοστασίου-υποδείγματος, που από σύμβολο ανάπτυξης κατέληξε σιωπηλό κουφάρι.
Από το 1982 έως το 2006, εργοδηγός στο εργοστάσιο ήταν ο πατέρας μου. Μια ζωή μέσα στις βάρδιες, στις καμπάνες της έναρξης, στον θόρυβο των γραμμών παραγωγής. Έφυγε πρόωρα, μόλις στα 49 του χρόνια, έχοντας δώσει τα καλύτερά του χρόνια σε έναν χώρο που δεν ήταν απλώς δουλειά, αλλά οικογένεια.
Από το 2006 έως το 2014, μέχρι και το οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου, ήρθε η δική μου σειρά. Τι να πω… Τι να πρωτοθυμηθώ; Ένα εργοστάσιο που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από κανένα στην Ευρώπη. Αντίθετα: παρήγαγε ποιοτικά την καλύτερη ζάχαρη, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά –σύμφωνα με ελέγχους– καλύτερη ακόμη και από εκείνη που παρήγαγαν 65 ζαχαρουργεία στη Γαλλία και πάνω από 80 στη Γερμανία.
Και δεν ήταν μόνο η ζάχαρη. Το εργοστάσιο παρήγαγε μελάσα, πούλπα, καραμέλα – υποπροϊόντα που κάλυπταν όλα τα λειτουργικά έξοδα. Η ζάχαρη ήταν καθαρό κέρδος. Ένα μοντέλο παραγωγής που σήμερα θα διδασκόταν σε οικονομικές σχολές.
Λογικό να ενοχλεί τους μεγάλους. Λογικό να μην «χωράει» σε μια εποχή που η εγχώρια παραγωγή έπρεπε να εξαφανιστεί. Κι όμως, όταν η Coca-Cola ήρθε για έλεγχο και προσφορά, υπήρχε ακόμη χρόνος. Αν το εργοστάσιο είχε δοθεί τότε, ακόμα και σήμερα θα βασίλευε.
Το 2014 τα φώτα έσβησαν οριστικά. Μαζί τους έσβησε και ένα κομμάτι βιομηχανικής ιστορίας, γνώσης και αξιοπρέπειας. Το ρετρό βίντεο δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι απόδειξη ότι η Ελλάδα μπορούσε, παρήγαγε, εξήγαγε και στεκόταν ισάξια – ίσως και ανώτερη – από τους «μεγάλους» της Ευρώπης.
Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
Πηγή: FB Κεφάλα Βαρβάρα
