Ο Κολοκοτρώνης για τον θάνατο του Καποδίστρια: Ο σαμαρτζής, τα γαϊδούρια & το αράπικο παραμύθι

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που ένα απλό παραμύθι λέει περισσότερα από δεκάδες λόγους και διακηρύξεις. Μία τέτοια στιγμή εκτυλίχθηκε μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, όταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στάθηκε απέναντι σε έναν λαό ταραγμένο, φοβισμένο και έτοιμο να παρασυρθεί από το χάος.

Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, ο Γέρος του Μοριά κινήθηκε άμεσα. Έγραψε σε όλες τις επαρχίες του Μωριά, δίνοντας σαφή εντολή: οι έπαρχοι να παραμείνουν στις θέσεις τους και ο λαός να μείνει ήσυχος, αφού είχε ήδη διοριστεί νέα κυβέρνηση. Η τάξη έπρεπε να διαφυλαχθεί πάση θυσία.

Στην Τριπολιτσά πρόσταξε τους προεστούς να βγάλουν τελάληδες, για να διαβαστούν δημόσια τα γράμματά του. Δεν αρκέστηκε όμως μόνο στα χαρτιά. Σύναξε τους πολίτες στο σχολείο και μίλησε για μία ολόκληρη ώρα. Τους ζήτησε να φυλάξουν την τάξη «σαν τα μάτια τους», ιδίως τώρα που ο ίδιος θα κατέβαινε στο Ναύπλιο.

Και τότε, αντί για απειλές ή μεγαλόστομες κουβέντες, τους αφηγήθηκε ένα… αράπικο παραμύθι.

Κάποτε, λέει, τα γαϊδούρια αποφάσισαν ότι για να γλιτώσουν από τη δουλειά έπρεπε να σκοτώσουν τον σαμαρτζή. Χωρίς σαμάρια, σκέφτηκαν, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πια να τα φορτώνουν. Το είπαν και το έκαναν.

Οι άνθρωποι όμως δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Φώναξαν τον κάλφα του σαμαρτζή και του ζήτησαν να φτιάξει καινούργια σαμάρια. Ο κάλφας, άπειρος και άτεχνος, τα έφτιαξε στραβά.

Και έτσι τα δυστυχισμένα γαϊδούρια όχι μόνο δούλευαν πάλι όπως πριν, αλλά είχαν τώρα και πληγές στη ράχη από τα κακοφτιαγμένα σαμάρια. Τότε θυμήθηκαν τον σαμαρτζή. Μα ήταν πια αργά.

Το παραμύθι του Κολοκοτρώνη δεν ήταν ούτε αθώο ούτε τυχαίο. Ήταν ένα πολιτικό μάθημα συμπυκνωμένο σε λίγες φράσεις. Ένα προειδοποιητικό καμπανάκι για το τι συμβαίνει όταν, στο όνομα της αγανάκτησης ή της ευκολίας, καταστρέφεις αυτόν που κρατά την ισορροπία – χωρίς να ξέρεις ποιος και πώς θα τον αντικαταστήσει.

Η Ιστορία, όταν τη διαβάζεις προσεκτικά, δεν είναι απλώς παρελθόν. Είναι καθρέφτης. Και ο Κολοκοτρώνης ήξερε καλά πως καμιά φορά ένα παραμύθι λέει την πιο σκληρή αλήθεια.

Τι ωραίο πράγμα η Ιστορία, φίλε μου… όταν έχεις μάτια να τη δεις.