«Μας πήραν την Κιβωτό»: Η κραυγή του Πατέρα Αντωνίου & η σκοτεινή υπόθεση που διέλυσε ένα τεράστιο κοινωνικό έργο
Με λόγια φορτισμένα, γεμάτα πόνο αλλά και πίστη, ο Πατέρας Αντώνιος, ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου», μιλά για πρώτη φορά ανοιχτά για όσα –όπως ο ίδιος καταγγέλλει– οδήγησαν στην κατάρρευση ενός από τα μεγαλύτερα κοινωνικά και φιλανθρωπικά έργα που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα.
«Μας πήραν την Κιβωτό με στοιχεία κατασκευασμένα», δηλώνει, υποστηρίζοντας ότι μετά από 25 χρόνια προσφοράς, κατηγορήθηκε και διαπομπεύθηκε χωρίς ποτέ να ακουστεί ουσιαστικά η δική του πλευρά. Ένα έργο που αγκαλιάστηκε από την κοινωνία, στηρίχθηκε οικονομικά από χιλιάδες πολίτες και έδωσε διέξοδο ζωής σε παιδιά με βαρύ κοινωνικό και παραβατικό υπόβαθρο, βρέθηκε –κατά τον ίδιο– στο στόχαστρο όταν τα χρήματα και η απήχησή του έγιναν πολλά.
Ο Πατέρας Αντώνιος αφήνει σαφείς αιχμές, υποστηρίζοντας ότι κάποιοι «θέλησαν να βάλουν χέρι» στη διαχείριση της Κιβωτού. Όταν εκείνος αρνήθηκε, όπως λέει, άρχισε μια αλυσίδα γεγονότων που οδήγησε στη δίωξη και στον αποκλεισμό του από το ίδιο του το έργο. «Δεν ήξερα πως ούτε δημοκρατία έχουμε, ούτε δικαιοσύνη», σημειώνει με πικρία, καλώντας τον κόσμο να δει ποιοι διαχειρίζονται σήμερα τα χρήματα και με ποιον τρόπο.
Ιδιαίτερα βαριά είναι η καταγγελία ότι παιδιά χρησιμοποιήθηκαν ως «εργαλεία» μιας σκευωρίας, παιδιά τα οποία –όπως τονίζει– είχαν σταλεί στην Κιβωτό από την ίδια την Πολιτεία, με εισαγγελικές παραγγελίες και βεβαρημένο ιστορικό. Σύμφωνα με τον ίδιο, μαρτυρίες που έκαναν λόγο ακόμη και για χρηματισμό προκειμένου να τον κατηγορήσουν αγνοήθηκαν, ενώ η προσπάθεια αποκάλυψης της αλήθειας δεν βρήκε ανταπόκριση στο δικαστήριο.
Η απόφαση αποχώρησής του από τη διαδικασία, όπως εξηγεί, δεν ήταν ένδειξη παραίτησης αλλά κραυγή απογοήτευσης. Αυτό που τον πληγώνει περισσότερο, όπως λέει, δεν είναι η προσωπική αδικία, αλλά η καταστροφή ενός κοινωνικού, πνευματικού και εθελοντικού έργου, με αποτέλεσμα σήμερα πολλά παιδιά της Κιβωτού να κινδυνεύουν να επιστρέψουν στην παραβατικότητα.
«Δίνουμε έναν μεγάλο αγώνα για τη δικαιοσύνη», υπογραμμίζει, απευθυνόμενος σε όλους εκείνους που γνώρισαν από κοντά το έργο της Κιβωτού: εθελοντές, εργαζόμενους, δωρητές και απλούς πολίτες που είδαν την αυτοθυσία πίσω από τη βιτρίνα. Έναν αγώνα που, όπως λέει, αφήνει πλέον στα χέρια του Θεού, πιστεύοντας ότι «ξέρει να βγάζει το καλό ακόμη και μέσα από κάτι πολύ οδυνηρό».
Η υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου παραμένει ένα από τα πιο διχαστικά και φορτισμένα κεφάλαια της πρόσφατης κοινωνικής ζωής της χώρας. Για πολλούς, ο Πατέρας Αντώνιος είναι ο άνθρωπος που έσωσε χιλιάδες παιδιά. Για άλλους, μια σκοτεινή υπόθεση που πρέπει να διερευνηθεί πλήρως. Το μόνο βέβαιο είναι πως η αλήθεια –όποια κι αν είναι– αφορά όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία και τα πιο ευάλωτα παιδιά της.
