Ο Νίκος Αναδιώτης (ΝΙΚΗ) έκανε την υπέρβαση στις Βρυξέλλες – Η πρωτοβουλία για τους Χριστιανούς της Συρίας που τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ανέδειξαν
Μπορεί ένας μη εγγεγραμμένος ευρωβουλευτής να τα βάλει με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και να πετύχει κάτι που φαινόταν αδύνατο; Η περίπτωση του ευρωβουλευτή της ΝΙΚΗΣ, Νίκου Αναδιώτη, δείχνει πως ναι.
Παρότι δεν ανήκει σε κάποια από τις μεγάλες πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Νίκος Αναδιώτης κατάφερε να συγκεντρώσει 54 υπογραφές ευρωβουλευτών από έξι διαφορετικές πολιτικές ομάδες, ξεπερνώντας κατά πολύ το απαιτούμενο όριο των 36 υπογραφών για την κατάθεση πρότασης ψηφίσματος σχετικά με την κατάσταση των Χριστιανών στη Συρία.
Για πολλούς, το γεγονός αυτό συνιστά έναν πραγματικό πολιτικό άθλο, καθώς οι μη εγγεγραμμένοι ευρωβουλευτές διαθέτουν περιορισμένα μέσα, μικρότερη επιρροή και σαφώς λιγότερες δυνατότητες παρέμβασης στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Ωστόσο, παρά τη σημαντική αυτή στήριξη, η πρόταση δεν κατάφερε να φτάσει στην Ολομέλεια. Το επόμενο εμπόδιο ήταν η Διάσκεψη των Προέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία αποφασίζει ποια θέματα θα εισαχθούν προς συζήτηση. Καθώς μόνο τρία ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορούν να εγκριθούν κάθε φορά, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έμεινε τελικά εκτός της τελικής διαδικασίας.
Αυτό που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση, σύμφωνα με όσους παρακολουθούν στενά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, ήταν η σχεδόν πλήρης απουσία του θέματος από την ελληνική ειδησεογραφία. Μεγάλα και μικρότερα μέσα ενημέρωσης, είτε αυτοπροσδιορίζονται ως «συστημικά» είτε ως «αντισυστημικά», δεν ανέδειξαν την προσπάθεια και τις διαστάσεις της υπόθεσης.
Την ίδια στιγμή, το θέμα βρήκε απήχηση εκτός ελληνικών συνόρων. Η Τουρκάλα δημοσιογράφος Uzay Bulut ασχολήθηκε εκτενώς με την πρωτοβουλία του Έλληνα ευρωβουλευτή, παρουσιάζοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί της Συρίας, αλλά και το παρασκήνιο της κοινοβουλευτικής διαδικασίας στις Βρυξέλλες.
Η υπόθεση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος τελικά καθορίζει την ατζέντα της ενημέρωσης; Πόσα σημαντικά γεγονότα μένουν εκτός δημοσιότητας όχι επειδή δεν συνέβησαν, αλλά επειδή δεν επιλέχθηκαν να προβληθούν;
Σε μια εποχή όπου η κριτική προς τα μέσα ενημέρωσης είναι πιο έντονη από ποτέ, ίσως αξίζει να θυμόμαστε ότι η πραγματική ανεξαρτησία στην ενημέρωση δεν εξαντλείται στην καταγγελία των «συστημικών» μέσων. Απαιτεί αναζήτηση διαφορετικών πηγών, διασταύρωση πληροφοριών και διάθεση να δούμε όσα βρίσκονται πέρα από τους τίτλους που μας προσφέρονται καθημερινά.
Και τότε, ίσως, η ουσιαστική ερώτηση να μην είναι ποιος φωνάζει περισσότερο απέναντι στο σύστημα, αλλά ποιος επιλέγει να αναδείξει όσα οι υπόλοιποι προσπερνούν.
